Ես աշխատում եմ հիվանդանոցում։ Մի քանի օր առաջ մեզ մոտ բերեցին մի երիտասարդ հղի կնոջ։ Բացի անձ-նագրից ոչ մի այլ փաստաթղթեր չուներ։ Միայնակ քաղաք էր եկել՝ ապագա երեխաների համար անհրաժեշտ ի-րեր գնելու համար, սակայն ծննդաբերությունը ժամանակից շուտ էր սկսվել։
Ստիպված եղանք արագ կազմակերպել անալիզների հանձում։ Կնոջ վիճակը վատանում էր, ՈՒՁՀ անել հնարա-վոր չէր, դրա համար էլ որոշեցինք առանց դրա սկսել ծննդաբերությունը։ Բայց շուտով շատ զղջացինք մեր որոշ-ման համար։
Նախնական ստուգումը երկու սրտի զարկ ցույց տվեց, դրա համար էլ բժիշկը հարցրեց, թե նախկինում ՈՒՁՀ-ն ինչ է ցույց տվեց։ Պարզվեց, որ գյուղում, որտեղ կինն ապրում է, ՈՒՁՀ ընդհանրապես չեն արել։ Այն նշանակում են միայն նրանց, ովքեր որևէ խնդիրներ ունեն, այն էլ հատուկ դրա համար ուղարկում են քաղաք։ Բայց ծննդ-կանը մի քիչ ամաչելով ասաց․
-Չի բացառվում, որ կարող են զույգեր լինել։ Ավագ երեխաներս էլ են զույգեր։
2 ժամից սկսվեց ակտիվ ծննդաբերական գործունեությունը։ Մենք արագ նախապատրաստեցինք վիրահատա-րանը ու այնտեղ տեղափոխեցինք ծննդկանին։ Առաջին փոքրիկն իրեն երկար չսպասեցրեց։ Նա ողջ հիվանդա-նոցին իր բարձր ճիչով տեղեկացրեց, որ լույս աշխարհ է եկել։ Երկրորդը նույնպես ճանապարհին էր։ Երբ մենք ընդունեցինք նաև երկրորդ տղային, դադար տալու հույսը ի սպառ վերացավ։
Բժիշկը կարգադրեց սպասել երրորդ երեխայի ծնվելուն։ Բոլոր երեք երեխաներն էլ տղաներ էին։ Մայրիկը հոգ-նած էր, ուժասպառ, բայց շատ գոհ նայում էր իր նորածիններին։ Մանկաբույժները նույնպես չէին կարողանում զսպել ժպիտները, քանի որ երբևէ ականատես չէին եղել եռյակների ծնունդի։
Երջանիկ մայրիկը մեզանից հեռախոս խնդրեց, որ զանգի ամուսնուն, իրենը կորցրել էր կայարանում։ Ամուսինը շատ շուտ հասավ հիվանդանոց՝ անցնելով 200կմ։ Բացի այդ, նա չէր մոռացել բերել բուժանձնակազմի համար տորթ, իսկ սիրելի կնոջը՝ ծաղկեփունջ։ Հայրիկն այնքան երջանիկ էր․ ավագ երեխաները աղջիկներ են, հիմա էլ երեք տղա ունեցավ։
