Մտնում էի խոհանոց, երբ պատահաբար լսեցի ամուսնուս ու աղջկաս խոսակցությունը․․․Ասես դանակով խփեին մեջքիս, չէի սպա-
սում նման բան։Օքսանան արդեն բռնել էր խոհանոցի դռան բռնակը ներս մտնելու համար։ Բայց խոսակցությունը, որը վարում էին
մյուս կողմից, նրան ստիպեց կանգ առնել..Հայրիկ, վաղը պետք է ստեղծագործություն գրենք ծնողներից մեկի աշխատանքի մասին։
Ես կգրեմ քո մասին, քանի որ դու ուսուցիչ ես։
Իսկ ի՞նչ գրել մայրիկի մասին։ Նա ամբողջ օրը տրոլեյբուսում է և լոտոյի տոմսեր է վաճառում։ Արդյո՞ք սա աշխատանք է:Ինչ եղավ
հետո, Օքսանան չլսեց։ Նա հանգիստ բաց թողեց դռան բռնակը և մտավ իր սենյակ: Նա պարզապես չէր կարողանում հավատալ
նրան, ինչը հենց նոր լսեց։ Նա շատ է ջանում նրանց համար, իր ընտանիքի համար, ում սիրում է ամեն ինչից առավել: Նա միշտ վաղ
է արթնանում, բոլորից շուտ, երբ դեռ քաղաքը քնած է:
Ամեն առավոտ նա նախաճաշ է պատրաստում ամուսնու և դստեր համար։ Մինչ նրանք դեռ քնած են։Եվ հետո ամբողջ օրը նա տր-
ոլեյբուսում է, լսում է շատ կեղտոտ, հայ հոյ անքներ հար բած ու անբա րոյական ուղեւորներից։ Երեկոյան նրան տանը սպասում է
չլվացած սպասքի ու կեղտոտ հագուստի մի սար։ Եվ այսպես, ամեն օր շարունակ: Նա ջաանք չի խնայում նրանց համար, իր սիրելի-
ների համար: Եվ ահա չորրորդ դասարանի աղջիկը հայտարարում է, որ մայրիկի աշխատանքը ոչ մի բանի պիտանի չէ:
Օքսանան պառկեց քնելու, նույնիսկ չընթրեց։ Դստեր խոսքերը դուրս չէին գալիս նրա մտքից. Նա չէր մեղադրում փոքրիկ Սոֆիային,
նա նախատում էր ինքն իրեն.Որովհետև, իրոք, բարձրագույն մանկավարժական կրթության դիպլոմով Օքսանան աշխատում է տրո-
լեյբուսում որպես տոմսավաճառ: Երևի սխալվել է, երբ ուսուցչի թափուր պաշտոնը զիջել է ամուսնուն։ Նա կարծում էր, որ այդպես
ավելի լավ կլինի։ Քանի որ Սոֆյան այդ ժամանակ գրեթե երեք տարեկան էր,Օքսանան իր դստերը խնամելու համար մայրության ար-
ձակուրդը երկարացրեց մինչև վեց տարի։
Իսկ երբ դուստրը գնաց առաջին դասարան, նա հայտնվեց գործազուրկների ցուցակներում։ Ուստի նրան տոմսավաճառի աշխա-
տանք առաջարկեցին, մինչ կգտներ՝իր մասնագիտությամբ։Մտածում էր,որ մեկ-երկու ամսից կգնա դպրոց՝ սովորեցնելու աշակերտ-
ներին։ Բայց արդեն չորս տարի է…։Առավոտյան խոհանոցի դռան մոտ տեսնելով դստերը Օքսանան շատ զարմացավ, ձևացրեց, որ
նա ոչինչ չի լսել և չգիտի երեկվա տհաճ խոսակցո ւթյան մասին, և հարցրեց.
-Ինչու՞ ես այդքան շուտ արթնացել, դեռ շուտ է դպրոց գնալու համար «Նա այսօր դասի չի գնալու», -ասաց հայրը, -Սոֆիկան գնում է
քեզ հետ աշխատանքի, քանի որ նա պետք է շարադրություն գրի քո մասնագիտության մասին։ Օքսանային հուզեց ամուսնու արար-
քը։ Նա կռահեց, որ դստեր հետ երեկվա զրույցը չի ավարտվել։ Ողջ օրվա ընթացքում Սոֆիկան ուշադիր հետևեց մորը, օգնեց նրան
տոմսեր բաժանել ուղևորներին։
Աղջիկը հոգնած վերադարձավ տուն, բայց օգնեց մորը պատրաստել ընթրիքը և սպասքը լվանալուց հետո անմիջապես ձեռնամուխ
եղավ շարադրությունը գրելու գործին։ Սոֆիկայի աշխատանքը, հատկապես դրա ավարտը, ուսուցչի կողմից ճանաչվեց լավագույնը
մնացած բոլորի մեջ։ Եվ նա կարդաց դրանից մի հատված. «Մայրիկս շատ է աշխատում։ Մինչ ես ու հայրս դեռ գունավոր երազներ
ենք դիտում, նա նախաճաշ է պատրաստում ու շտապում աշխատանքի։
Ես կարծում էի, որ մորս աշխատանքը ձանձրալի է և անհետաքրքիր, մինչև որ ամբողջ աշխատանքային օրն անցկացրի նրա հետ:
Միայն մի բան չեմ հասկանում՝ որտեղի՞ց է մայրս այդքան ուժ և էներգիա վերցնում, չնայած իր ամենօրյա հոգնած ությանը: Թերեւս
գաղտնիքը մորս անշահախնդիր ու անկեղծ սիրո մեջ է, որի դիմաց նա ոչինչ չի պահանջում։ Ես շատ եմ սիրում մայրիկիս, որովհե-
տև լավ մայրիկ լինելը ամենաարժանի մասնագիտությունն է»:
