Մտածում էի,թե ճիշտ եմ վարվում,բայց ինչպես պարզվեց հետո տարիներ սեփական ձեռքերով կործանել եմ դստերս երջանիկ կյան-
քը․․․Մինչև օրս ապրում եմ մեղքի զգացումով։Մեղք գործելը շատ հեշտ է, բայց դրա համար ներում ստանալու համար մեծ ջանքեր են
պահանջվում թափել: Մահացու դժվար է ինձ համար խոստովանել իմ մեղքը:
Ես 55 տարեկան եմ և ամբողջ կյանքում փորձել եմ մաքուր ու հանգիստ խղճով ապրել, սակայն 20 տարի առաջ շատ մեծ մեղք եմ
գործել աղջկաս նկատմամբ:20 տարի առաջ իմ 15 տարեկան աղջիկը հայտնեց ինձ, որ հղի է:Դա իսկական շոկ էր: Նրան միայնակ
էի մեծացնում: Այդ ժամանակ հաշվապահ էի աշխատում և ամեն ինչ անում էի, որ նա ոչ մի բանի կարիք չունենա:
Պարզվեց, որ նա 10 շաբաթական հղիություն է տանում և աբորտի դեպքում հնարավոր է անպտուղ մնա:Ծանոթացա երեխայի հոր
հետ:Նա 2 տարի մեծ էր աղջկանիցս:Ծնողներ չուներ,միայն մի տատիկ: Նրանք իսկապես իրար սիրում էին,իսկ ես դրան ուշադրութ-
յուն չէի դարձնում,այլ միայն մտածում էի աբորտի մասին:Շտապ հետաքրքրվեցի և կոլլեգաներիցս մեկը իր ծանոթ բժշկին խորհուրդ
տվեց:Գնացինք նրա մոտ, պարզվեց, որ ամեն ինչ կարգին է:
Աղջիկս անալիզներ հանձնեց, իսկ պատասխանների ետևից եկա միայնակ:Մտա բժշկի մոտ և հայտնեցի նրան, որ մեզ այդ երեխան
հարկավոր չէ: Երբ աղջիկս ծննդաբերեց,բժիշկը վերջին անգամ հարցրեց,արդյոք ես մտափոխվել եմ, թե ոչ: Իմ պատասխանը նույնն
էր: Երբ աղջիկս զարթնեց, նրան հայտնեցին, որ երեխան մահացել է: Այդ օրվանից 20 տարի է անցել:
Աղջիկս և այդ տղան ամուսնացել են այդ դեպքից 3 տարի հետո:Նրանք շատ լավ են ապրում,գրեթե ամեն ինչ ունեն: Սակայն երեխա
այդպես էլ չեն կարողանում ունենալ:ԵՎ վերջերս աղջիկս եկավ այն նորությամբ,որ ամուսինը հենց իր երեխային է ուզում և խնդրում
է նրան բաց թողնել, որ հեռանա: Սիրտս արյունով է լցվում: Սեփական ձեռքերով կործանեցի աղջկաս կյանքը:
