3 տարի առաջ ամուսինս լքեց ինձ․ Բոլորին ցույց եմ տալիս, որ իմ մոտ ամեն ինչ նորմալ է, բայց․․․Այդ օրվանից ի վեր ես ո՛չ թե ապ-
րում եմ, այլ կարելի է ասել գոյատևում եմ։Վերջերս դարձա 35 տարեկան, թե ինչպես ժամա նակն այդքան արագ անցավ, ինքս էլ չնը-
կատեցի: Ցավում եմ, բայց ես հիմա միայն նրա համար եմ ապրում, որ աղջիկս առամց մայր չմնա:
Ուղղակի ապրում եմ…Բայց ժաման ակին ամեն ինչ այնքան լավ էր…Շատ լավ եմ հիշում այն օրը, երբ դեռ 3 տարի առաջ, երբ ես,
աղջիկս և ամուսինս գնացել էինք այգի, լավ օր անցկա ցնելուց հետո վերադարձանք տուն, այնքան ջերմ և լուսավոր օր էր, ես ու ա-
մուսինս նստեցինք միասին սուրճ խմելու և ես ասացի.
-Միգուցե՞ երկրորդ երեխայի մասին մտածենք:
Նա սուրճի բաժակը դրեց սեղանին, նայեց ինձ տարօրինակ լուրջ հայացքով, և այն, ինչ նա ասաց, ես չկարողացա ադեկվատ ընկա-
լել. նա առաջարկում էր ամուսնալուծվել:Ինձ մոտ հիստերիա սկսվեց, խանդի տես արաններ, սկանդալ: Ոչինչ չօգնեց, որ նրան կող-
քիս պահեմ: Նա վճռական էր տրամադրված:
Հաջորդ առավոտյան նա հավաքեց իրերը և գնաց տանից:Տանը մնացի դստերս և դժբախտությանս հետ…սիրտս փշրված էր:Ես հի-
մա լավ գիտեմ, թե ինչ է նշանակում դեպրեսիա: Ես դադարել եմ հետևել ինձ, այժմ խղճահարու թյուն եմ առաջացնում: Ես դա պարզ
տեսնում եմ ամուսնուս աչքերում, երբ մենք հանդիպում ենք շաբաթվա մեջ մի քանի ժամ, երբ նա գալիս է երեխային տեսնելու:
Ցավում եմ, որ ամեն ինչ այսպես եղավ: Ես դադարել եմ ապրել…ես ուղղակի շնչում եմ…
