Մի օր ընկերուհուս հարցրեցի, թե ինչին է պետք նրան նման ամուսինը․․․Նրա պատասխանը ինձ ապշեցրեց։Վերջերս գնացել էի ըն-
կերուհուս տուն, և կրկին լուրջ սկսեցի մտածել: Նա արդեն 10 տարի ամուսնացած է, ունի հիանալի ընտանիք, խելացի երեխաներ և
… լիովին անպիտան ամուսին:
Ընկերուհիս լավ վաստակում է, զբաղվում է երեխաների խնամքով, նրանց դաստիրակությամբ,տանում է տարբեր խմբակներ և պա-
րապմունքների:Տանը միշտ մաքուր է և կոկիկ: Ընկերուհիս գեղեցկուհի է, հետևում է կազմվածքին, չի դադարում կատարելագործ-
վել, շատ է կարդում և տեղյակ է ամեն ինչից:
Իսկ նրա ամուսինը…Աշխատում է գրասենյակում, երեկոյան 6-ին վերադառնում է տուն դժգոհ դեմքով, քանի որ շատ է հոգնել: Ընկ-
նում է բազմոցին, իսկ գարեջուրը նրա անբաժան ընկերն է: Նրան ինչ-որ բան խնդրելը, բնականաբար, անիմաստ է: Երեխաներին
նույնպես բոլորովին ուշադրություն չի դարձնում:Երբ ես նրան հարցրեցի, թե ինչին է պետք նման ամուսինը, ընկերուհիս պատաս-
խանեց.
-Երեխաներիս հայր է պետք, նա հարբեցող չէ, ձեռք չի բարձրացնում: Ավելի լավ է նման ամուսնու հետ, քան միայնակ:
Ես սկսեցի մտածել. ինչու՞ են շատերը կարծում, որ միայնակ լինելը վատ է: Դեռ ընկերուհուս բախտը բերել է, նրա ամուսնուց վնաս
չկա, գոնե միայն օգուտ չի տալիս: Բայց չէ որ կան այնպիսի կանայք, ովքեր դիմանում են ամուսնու բռնություններին, միայն թե չա-
մուսնալուծվեն: Դա ինձ համար անհասկանալի է:
