Մի քանի օր առաջ հարսս զանգեց ու լացելով ասաց, որ տղաս որոշել է բաժանվել, բայց դա դեռ ամենավատը չէր․ Որդուս մասին այն
պիսի բաներ իմացա, որ․․․Ոչ մի ծնողի նման բան չեմ ցանկանա։Իտալիայում աշխատում եմ ավելի քան 15 տարի։ Գումարով օգնում
եմ տղուս ընտանիքին:
Երբ ես վերադարձա անցյալ տարի, ամուսինս սկսեց համոզել ինձ, որ էլ չգնամ. ամեն ինչ արդեն կա, կարող ենք մեզ համար ապրել:
Ես մտածեցի, որ ճիշտ ա ասում, ես էլ հոգնել էի: Հեշտ չի 56 տարեկանում օր ու գիշեր առանց հանգստի աշխատել: Տղես առանձին
ա ապրում, իմ ուղարկած փողերով տուն ա առել, լավ ռեմոնտ ա արել:
Ընտանիքի հետ լավ ապրում էին: Բայց մի օր հարսս զանգեց ու արցո ւնքների միջից ասեց, որ տղես լքում ա իրան: Չէի հավատում
ականջներիս: Ու ամենավ ատն էն ա, որ կնոջն ու երեխեքին էդ տանից դուրս ա անում, որ սիր ածի հետ գա ըտեղ ապրի: Խոսացի
տղուս հետ, ինքը աեն ինչ հաստատեց ու խնդրեց չխառնվել իրա կյանքին:
Ես չեմ ընդունում տղուս որոշումը, իմ համար անընդունելի ա սեփական երեխեքից հրաժարվելը հանուն ուրիշ կնոջ:Հիմա ստիպված
եմ գնամ աշխատեմ, որ թոռներիս ապահովեմ: Ես իմ հարսին մենակ չեմ թողնի: Մարդս դեմ ա, ասում ա, ինքը էլ մեր հարսը չի, ինչի՞
պիտի մտածենք իրա մասին: Բայց թոռները մերն են, ու մենք պարտավոր ենք հոգ տանել նրանց մասին: Ես ինձ ե ղա վոր եմ զգում
հարսիս ու թոռներիս առաջ:
