Մայրս ծեր ա ու վատառողջ, խնամքի կարիք ունի․ Որոշել էի բերել մեր տուն, բայց ամուսինս ու սկեսուրս ո՛չ թողնում են բերեմ մեր
տուն, ո՛չ էր թողնում են խնամեմ նրան․․․Չգիտեմ ինչ անեմ։Մամաս արդեն ծերա, չի կարողանում ինքն իր մասին հոգ տանի: Խնամ
քի կարիք ունի: Ես իրա միակ զավակն եմ:
Հիմա, երբ իմ ծնողը իմ օգնության կարիքն ունի, ես չեմ կարողանում նրան օգնության հասնել: Ամուսինս ու կիսուրս թույլ չեն տալիս:
Կիսուրս ասում ա, հա ինչ անենք, սաղն էլ մեծանում են: Ասում ա թոող դայակ վարձի: Բայց մամաս թոշակա ստանում, ուրիշ եկա-
մուտ չունի:Իսկ դայակ վարձելը հեշտ չի:
Ամուսինս էլ ասում ա, ես կնիկ եմ առել, որ ինձ ծառայի, ոչ թե գնա մորը պահի: Բացատրում եմ, որ մայրս հավերժ չի ապրելու: Ես
նրա զավակն եմ ու պարտավոր եմ նրան խնամելու օր ծերո ւթյան: Առավոտնից իրիկուն մեր ու տղա հետս կռ իվ են անում: Երկու
օր առաջ գնացի մամայիս մոտ, մի քիչ երկար մնացի, որովհետև լավ չէր զգում: Երբ վերադարձա տուն, կիսուրս ասեց,եթե մյուս
անգամ էլ ուշանաս, դուռը չեմ բացելու:
Հիշում եմ, երբ կիսուրս հի վանդ էր լինում, հարազատ աղջկա պես խնամում էի: Ու ստացվում ա, որ իմ մամային պիտի թողնեմ բա
խտի քմ ահաճույքին: Ես որոշել եմ, կհավաքեմ իրերս ու կգնամ մամայիս մոտ: Ես իմ մորը չեմ կարող մենակ թողնել հի վանդ վիճա
կում: Ես չեմ ուզում, որ մի օր շատ զղջամ, որ մորս մենակ թողեցի:
