Ճիշտ են ասում, որ գեղցուն ինչքան եփես մեկ ա ականջները հում ա մնում. Կիսուրս, իմանալով որ ես գյուղի աղջիկ եմ, միշտ վիրավ որում էր գյուղացիներին, բայց․․․Մի օր չհամբերեցի ու պորտը տեղը դրեցի։Ես ծագումով գյուղից եմ, դպրոցը ավարտելուց հետո տեղափոխվեցի քաղաք, որ բուհ ընդունվեմ: Երրորդ կուրսում ծանոթացա ապագա ամուսնուս հետ:
Դա սեր էր առաջին հայացքից: Սկսեցինք հանդիպել, հետո ամուսնացանք: Մինչև ամուսնանալը ինձ ծանոթացրել էր ծնողների հետ: Տպավորությունս լավն էր, ջերմ ընդունեցից, հատկապես հայրը, շատ կատակներ էր անում: Երբ մերը իմացավ, որ գյուղից եմ, միան գամից փոխվեց: Հարսանիքից հետո մենք սկսեցինք ապրել ամուսնուս ծնողների հետ: Հայրը իսկապես լավ մարդ ա, բայց մայրը…: Նրա հետ նույն հարկի տակ ապրելը շատ դժ վար ա:
Շատ ինքնահա վան կին ա, բոլորին քննադա տում ա, անուն ա կպցնում: Առիթը բաց չէր թողնում, որ վի րա վորեր ինձ: Իմ արած գործը չէր հավանում, ամեն ինչին անուն էր դնում: Անընդհատ ինձ հիշացնում էր, որ ես գյուղից եմ: Մի օր էլ ասեց. Մեկա, գյուղաց ուն ինչքան էլ եփես, ականջները հումա մնում, ինչան էլ լողացնես, գոմի հոտը վրայից փչում ա: Էլ չհամբերեցի ու ասեցի.
Ի՞նչ առավելություն ունես դու գյուղացուց, որ գյուղացուն անուն ես դնում, դու հարևաններիդ տներում սուրճ ես խմում ու բամբա սում ես սրանից-նրանից, իսկ գյուղի կանայք արևի հետ արթնանում են, որ հասցնեն իրենց բոլոր գործերը:
Գիտե՞ս, որնա քո ու գյու ղացի կանանց տարբերությունը, այն որ գյուղացի կինը բերք ու բարիքա ստեղծում իրա ձեռքերով, իսկ դու նույնիսկ նորմալ ճաշ պատրաստել չգիտես: Այնպես, որ սրանից հետո գյուղացուն անուն դնելու փոխաարեն, լավ կլինի մտածես, թե արդյոք դու իրավունք ունես վի րավ որել:
