Հոգնել եմ անընդմեջ հարազատներիս օգնելուց, նրանք անշնորհակալ են և մտածում են, որ ես պարտավոր եմ․․․Ես հոգնել եմ նրա-
նից, որ պարտական եմ բոլորին։Ես 47 տարեկան եմ, շատ լավ եմ վաստակում, ուստի բոլոր բազմաթիվ հարազատները կարծում են,
որ պետք է բոլորին օգնեմ։ Ես դեմ չեմ օգնելու ծնողներիս, կնոջս և ինքս ինձ, և սա այն է, ինչ անում եմ և միշտ արել եմ:
Նաև բարությունից կամ հոգու հանգստությունից ելնելով, օգնում դմ իր կրտսեր եղբորս և իր ընտանիքին, և քանի որ օգնում եմ նր
անց, օգնում եմ նաև իմ կնոջ ավագ քրոջ ընտանիքին և մյուս հարազատներին։Եվ բոլորը սկսեցին սա նորմալ համարել։ Եթե ինչ-որ
բան պատահի, անմիջապես կապվում են ինձ հետ: Կարելի է պարտքով փող վերցնել ու հետ չտալ, հետո ասել, ասում են՝ ներիր պա
րտքը, արի նորից պարտք վերցնենք։
Դուք կարող եք անընդհատ խնդրել վճարել արձակ ուրդների համար, գումար ավելա ցնել գնում ների համար և այլն։ Համաճարակը
եկավ, և եկամուտները նվազեցին: Եվ հետո պարզվեց, որ ես պետք է բնակարան գնեի զարմի կներիս համար (առնվազն մեկ սենյա-
կանոց բնակարաններ), և վճարեի կնոջս քրոջ երեխաներին սովորելու համար։
Ես պայթեցի — Ես բոլորին ասացի, թե ուր գնան, նաև հիշեցրեցի պարտքերի մասին: Արդյունքում՝ ծնողներս սառն են վերաբերվում
ինձ, կնոջս՝ նույնպես, թեև չեն հրաժարվում իրենց ֆինա նսական օգնությունից։ Ինձ սատ արողը կինս էր։ Նա ասաց, որ դա չափա-
զանց է, և մենք միայն ծնողներիս ենք պարտական և դադարում ենք օգնել անշնորհակալ հարազատներին։ Ամենա տհաճը մեր երե-
խաներին իրավիճակը բացատրելն է, նրանք էլ սկսեցին այլ կերպ շփվել նրանց հետ, բայց դա չեն կարողանում հասկանալ։
Ես չգիտեմ, թե ինչպես դա ասել երեխաներին, չնայած նրանք արդեն մեծ են՝ 13 և 18 տարե կան։ Եվ ևս մեկ բան՝ ինձ ու կնոջս հա-
մար ավելի հեշտացավ ապրել, երբ մշտական ընտանեկան հավաքույթներ չկային և այլն։ Մենք հանկարծ լիարժեք կյանքով ապրե-
ցինք, ոչ մեկին պետք չէ օգնել Միգուցե սա չափից դուրս էգոիզմ է, բայց որքան լավ է դա դարձել երկու կողմից ծնողների հետ շփում-
ների կրճատմամբ: Ամիսը երկու անգամ հանդիպելն ավելի քան բավարար է։ Ոչ ոք չի զանգում, և ես չեմ ուզում վերադառնալ հարա-
զատների հետ հարաբերությունների նախկին ձևաչափին:
