Ինչու է կյանքն այսքան անարդար․․․Երբ ամուսինս ինձ ու երեխաներիս լքեց, ոչ ոք նրան չմեղադրեց, բայց տարիներ հետո,երբ ես հրաժարվեցի նրան խնամ ել, բոլորը սկսեցին ինձ մեղադրել․․․Էս կյանքն ինչի՞ ա էսքան անար դար : Ամուսինս ինձ թողեց երկու երեխեքի հետ ու գնաց ուրիշ կնոջ մոտ : Ես զգ ում էի, որ ինձ չի սիրում, բայց չէի պատկերացնում, որ երեխեքին էլ կթողնի :
Ես մնացի մենակ իմ խն դիրների հետ : Քույրս հեռու ա ապրում, ծնողներս էլ վաղուց չկան : Կիսուրս տղուն էր պաշտպանում, ասում էր, տղամարդը ում սիրում ա, նրա հետ պիտի ապրի : Մեկ- մեկ գալիս էր, ներվերս ուտում ու գնում էր : Երեխեքին միրգ էր բերում,բայց էնքան էր երեսով տալիս, որ գեր ադասում էի ընդհանրապես չգար : Որոշ ժամանակ անց փոքրիս էլ տվեցի մանկապարտեզ ու
մտա աշխատանքի :
Աշխատավարձս բաչձչ չէր, բայց մեզ բավարարում էր :Հետո իմացա, որ ամուսնուս երկրորդ կինը հղ ի ա : Կիսուրս պահանջեց, որ դա տա րան տամ ու բաժ անվեմ ամուսնուցս : Չդիմադրեցի, գնացի բա ժա նման հայց ներկայացրեցի։ Բայց նույն օրը ամուսինս վթարի ենթարկվեց։ Պարզվեց, որ հաշմանդամ է դար ձել, չի կարողանա քայլել : Սի րու հին ազատ վեց երեխայից ու լքեց նրան :
Կիսուրս պահանջեց,որ ես պիտի հոգ տանեմ ամուսնուս մասին,քանի որ ես նրա օրինական կինն եմ և իմ պարտքն է նրան խնամել: Ես, բնականաբար, հրաժար վեցի, հիշեցրի, որ նա լքել է ինձ ու երեխաներին : Թող իր սիրասուն մայրիկը խնամի նրան, չէ որ նա արդարացնում էր որդու բոլոր քայլերը:Գտնվեցին մարդիկ, ովքեր սկսեցին ինձ մեղադրել : Իսկ այն, որ ես ու երեխաներս դժվարին օրեր ունեցանք, օրերով քաղ ցած էինք մնում, դրա մասին հիշող չկար:
