Էդ օրը երբեք չեմ մոռանա․․․Դրսից տարրօրինակ ձայն լսեցի․ Վազեցի դուրս՝ տեսնեմ դռանս մոտ տուփի մեջ երեխա կա․․․Ես էդ օրը
կյանքումս չեմ մոռանա: Ես և մարդս խոհանոցում չայ էինք խմում։Հանկարծ աղջիկս վազեց ներս ու ասեց, որ մեր դռան մոտ տուփի
մեջ նորածին կա: Մտածեցի կատակ ա անում:
Բայց վազեցի դուրս ու աչքերիս չհավատացի:Տուփի մեջ երեխա կար ու խե ղճը լա ցում էր:Բերեցինք ներս,տաք շորերով ծածկեցինք
ու անմիջապես զանգեցինք ոս տի կա նություն: Սկսեցին որոնողական աշխատանքները:Էդ ամբողջ ընթացքում փոքրիկ աղջիկը
մեզ հետ էր ապրում:
Մենք շատ սիրեցինք էդ պուճուրին: Աղջիկս էլ շատ էր սիրում, քուրիկ էր ասում: Մի քանի օր անց ոս տի կան ները հայտնաբերեցին
նրա մորը: Պարզվեց, որ տասնվեցամյա աղջիկ է, մանկատնից: Տղան, որից հղ իա ցել էր, անհետացել էր՝ իմանալով հղ ի ության մա-
սին: Աղջիկը հնարավորություն չուներ երեխային պահելու և ստիպված էր լքել փոքրիկին:
Ինքը՝ աղջիկն ապրում է շատ աղքատ ընտանիքում, չի կարողանում երեխային պահել։ Դրանից հետո ես ու ամուսինս որոշեցինք
ընդունել այդ աղջկան մեր ընտանիք, որպեսզի նա կարողանա մեծացնել իր երեխային: Արդեն հինգ տարի է մենք միասին ենք: Չի
եղել մի օր, որ զղջանք մեր որոշման համար։
