Երբ մեզ ասացին, որ որդիս առողջական խնդիրներ ուն ու չի կարողանա քայլել,ամուսինս ինձ հույս տալու փոխարեն,լքեց մեզ ու հե-
ռացավ տանից․․Ես ու ամուսինս ապրում էինք գյուղում,փոքր, բայց շատ հարմար տան մեջ:Արդեն պլանավորում էին քաղաք տեղա-
փոխվել, երբ ես հղիացա: Եվ մենք հետաձգեցինք պլանները, քանի որ երեխայի հետ քաղաքում ապրելու համար մեր միջոցները չէին
բավականացնի:
Հղիությունս լավ էր ընթանում, առանց բարդությունների: Պիտի ծննդաբերեի քաղաքում, քանի որ գյուղում պայմաններ չկային: Սա-
կայն երեխան որոշեց ժամկետից մի շաբաթ շուտ ծնվել:Շտապ օգնություն կանչեցինք: Գարնանը գյուղի ճանապարհը գրեթե անան-
ցանելի է, մեքենաները խրվում էին ցեխակույտի մեջ:
Ամուսինս վազեց ֆելդշերի հետևից: Երբ տեսանք, որ նա հարբած է, սարսափեցինք, սակայն այլ տարբերակ չունեինք:Ստիպված վս-
տահեցինք նրան: Բայց հետո պարզվեց,որ ֆելդշերի սխալի պատճառով վնասվել է երեխայի ողնաշարը:Գիշերը վերջապես մեզ հաս-
ցրեցին հիվանդանոց: Բժիշկներն ինձ սարսափելի լուր հայտնեցին. երեխան երբեք չի քայլի: Առաջարկում էին հրաժարվել որդուցս…
Իսկ ամենամեծ հարվածը ստացա ամուսնուցս. նա ասաց, եթե երեխային չթողնեմ հիվանդանոցում,ինքը կհեռանա: Այդպես էլ եղավ՝
ամուսինս հեռացավ:Ես վերադարձա գյուղ՝ երեխայիս հետ: Ապրում էի մի տատիկի հետ, նա ինձնից վարձ չէր վերցնում, իսկ ես օգ-
նում էի նրան : Որդուս հաշմանդամության թոշակով էինք ապրում, ամուսինս նույնիկս ալիմենտներ չէր վճարում:
Որդիս խելացի երեխա էր մեծանում: Երբ եկավ դպրոց գնալու ժամանակը, որոշեցի տեղա փոխվել քաղաք, քանի որ գյուղում ոչ մի
հեռանկարներ չունեինք: Մեզ շատ օգնեցին գյուղացիները, նույնիսկ ժամանակին մեզանից երես թեքած սկեսուրս որոշակի գումար
տվեց:Քաղաքում ինձ համար շատ բարդ էր:11 տարի շարունակ որդուս տանում էի դպրոց,գնում աշխատանքի,հետո կրկին դպրոց…
Սակայն ես ստացա չարչարանքներիս արդյունքը. որդիս ինքնուրույն ընդունվեց համալսարան՝ ճարտարապետական բաժին: Նա
սկսեց գումար աշխատաել նույնիսկ սովորելու ընթացքում՝ մեծ նախագծերի պատվերներ ընդունելով:Մենք վերջապես կարողացանք
բնակարան գնել: Նույնիսկ մի անգամ այլ երկիր ճամփորդության մեկնեցինք:Այժմ որդիս համոզում է ինձ, որ դուրս գամ աշխատան-
քից: Ես ուղղակի հպարտանում եմ իմ տղայով: Շատ եմ հպարտանում:
