Երբ 17 տարեկանում մայրացա, ծնողներս սպառնացին ինձ տանից դուրս հանել, իսկ երեխային մանկատուն տալ, բայց․․․Կյանքը
այլ ճանապարհ էր նախատեսել մեզ համար։Ես այգում նստած էի, երբ իմ կողքով մի աղջիկ անցավ, մեր հայացքները հանդիպեցին։
Նա կանգնեց իմ կողքին և ուշադիր նայեց, իսկ հետո բարևեց:Նա ինձ հիշեցրեց, որ մեկ տարի առաջ նույն հի վան դա նոցում էինք։
Հիշեցրեց, որ ես փրկել եմ նրա կյանքը: Ես հիշեցի նրա դեպքը: Մենք նույն հի վան դասենյակում էինք: Նա կորցրել էիր երեխային և
շատ էր տխ րել:
Դա դեռ ամենը չէր, բժիշկներն ասել էին, որ այ-լևս չի կարողանա երեխա ունենալ:Նույն օրը հի ան դանոցում ծննդաբերել էր 17 տա-
րեկան մի աղջիկ:Բայց նա հրաժարվում էր իր երեխայից, քանի որ սիրած տղան լքել էր նրան՝ իմանալով, որ հ ղի է, իսկ ծնողները սպ
առ նա ցել էին, որ երեխային մանկատուն կտանեն:
Ես նրան խորհուրդ տվեցի որդեգրել այդ երեխային: Եվ այժմ նա մեծացնում է իր որդուն: Պատմեց, որ հանդիպել է մի լավ տղամար-
դու հետ, ով սիրով ընդունել է իր որդեգրած տղային: Ես անչափ ուրախ եմ. թե կնոջ և թեերեխայի համար:
