Ես ու ամուսինս ամեն ինչ արել ենք մեր որդու համար, ոչինչ չենք խնայել, բայց․․․Վերջերս նա մի այնպիսի բան ասաց, որ ուղեղիս
մեջ չի տեղավորվում։Ես ու ամուսինս ամեն ինչ արել ենք, որպեսզի մեր որդին ոչ մի բանի պակաս չունենա, ոչինչ չենք խնայել նրա
համար: Մենք ջանք չենք խնայել, որ նա լավ կրթություն ստանա:
Աշխատում էինք առավոտից մինչև ուշ երեկո, որպեսզի մեր տղան սովորի մեր քաղաքի լավագույն համալսարանում։ Երբ մեր որդին
ընդունվեց համալսարան, նա սկսեց արագ փոխվել։ Մի օր երևեկոյան նա ասաց. «Մայրիկ, հայրիկ, դուք ինձ ընդհանրապես չե՞ք սի-
րում»։Զարմանքից քար կտրեցինք: Իսկ նա շարունակեց.«Մինչ օրս երթևեկում եմ հասարակական տրանսպորտով։Իմ բոլոր դասըն-
կերներն ունեն իրենց մեքենաները:
Ինձ էլ մեքենա է պետք, չեմ ուզում տրանսպորտից օգտվել։ Դրանից հետո նա հաճախ էր խոսում նոր մեքենայի մասին։ Եվ ես ու ա-
մուսինս մեծ զոհաբերություն արեցինք հանուն մեր որդու։ Մենք վաճառեցինք մեր ամառանոցը, որպեսզի գնենք նրա երազանքների
մեքենան։ Միայն այստեղ որդուս արձագանքը մեզ շատ հիասթափեցրեց։
-Մայրի՛կ, հայրիկ, ո՞վ է հիմա նման մեքենա գնում: Դասընկերներիս ծնողներն ավելի թանկ մեքենաներ են գնում իրենց երեխաների
համար։ Ես ուզում եմ թանկարժեք մեքենա ունենալ, այդ մետաղի ջարդոնը ինձ հարկավոր չէ:
Մենք վաճառել էինք այն ամենը, ինչ ունեինք այդ մեքենան գնելու համար, իսկ որդիս մեզ նման կերպ պատասխանեց:Այդ օրվանից
մեր որդուն ասացինք, որ այլեւս փող չենք տա, քանի որ չի գնահատում։ Եվ մենք վաճառեցինք մեքենան, ինքներս գնեցինք երկու ու-
ղեգիր դեպի ծով, և ամուսնուս հետ մեկնեցինք հանգստանալու մեկ ամիս:
