Եկավ մի պահ ու հասկացա, որ երեխաներս ու թոռներս ինձանից միայն նվերներ ու փող են ակնկալում․․․Որոշեցի նրանց դաս տալ։
Երբ Գալինան վերադարձավ Իտալիայից, ապրում էր գյուղի հին տնակում, որը ժառանգել էր մորից։Իսկ հետո նա գնաց քաղաք՝ երե-
խաներին այցելելու։
Երեխաների աչքերը փայլում էին, երբ մայրը մեծ պայուսակներովգնաց նրանց տուն, թոռներն արագ-արագ բացում էին նվերները ու
հիացած բացականչում, իսկ երեխաներին գումար էր տալիս: Բայց նա զգում էր, որ երեխաները չէին ցանկանում երկար ժամանա-
կով հյուրընկալել մորը, կերակրել նրան :Իտալիայում նա աշխատում էր 10 տարի: Երեխաներն արդեն ունեին իրենց ընտանիքները։
Այդ ընթացքում նա կոպեկ-կոպեկ հավաքում էր գումարը և նվերներ գնում թոռների համար, գումար խնայում՝ երեխաներին տալու
համար: Նման այցելություններից հետո Գալինայի հոգում մեծ դատա րկություն էր տիրում, նա հաստատապես հասկացավ, որ չի
ցանկանում ձանձրացնել երեխաներին, ծերության տարիներին նրանցից օգնություն ու աջակցություն չի ստանա:
Այժմ նրա միակ բանը գյուղում հին խրճիթն էր, որը ժառանգել է մորից։ Եվ նա որոշում կայացրեց: Նա որոշեց վերադառնալ ու հաս-
տատվել Իտալիայում, որտեղ նրան սպասում էր Լորենցոն: Տանը Գալինան ոչ մեկին ոչինչ չէր պատմում արտերկրում իր կյանքի մա-
սին, և ոչ ոք առանձնապես չէր հետաքրքրվում նրա այնտեղի կյանքով, բոլորին հետաքրքրում էր միայն վաստակած գումարը։
Լորենցոն տարեց մարդ էր, նա 60 տարեկան էր, իսկ Գալինան՝ 53 տարեկան։Վերջին անգամ, երբ Գալինան տուն եկավ, իր համար
պարզ դարձավ, որ այստեղ ոչ ոքի պետք չէ: Այս անգամ նա որոշեց գումար չտալ երեխաներին և ոչ ոք չեկավ նրան այցելության: Իսկ
Իտալիայում լավ է, այնտեղ միշտ սպասում են նրա վերադարձին, պարզվում է օտար մարդիկ ավելի հոգեհարազատ են, քան սեփա-
կան զավակները:
Լորենցոն երջանիկ կլինի, երբ համաձայնի դառնալ նրա կինը, քանի որ նա անկեղծորեն սիրում է նրան։ Գալինան որոշեց, որ իրեն
պետք է նոր կյանք սկսել, մերժել բոլոր հոգսերն ու անհանգստությունները: Ինչ էլ ասեն երեխաները, ընկերներն ու ընտանիքը, նա
շատ հեռու կլինի նրանցից: Նա ինքն է կառուցելու իր երջանկությունը,քանի որ կյանքը շատ կարճ է, և նա դեռ շատ անելիքներ ունի:
