Դեռևս 19 տարեկանում մի տարեց կնոջ տանը սենյակ է վարձել, ապրում էի նրա հետ․ Տանտիրոջ հետ լավ հարաբերությունների
մեջ էինք, բայց 2 ամիս անց․․․Տասնինը տարեկանում մի կնոջ տանը սենյակ էի վարձել․ Նրա հետ ջերմ հար աբերությունների մեջ
էինք, բայց 2 ամիս անց․․․
Այնպես ստացվեց, որ 19 տարեկանում սկսեցի վար ձով ապրել․ մի միա յնակ կնոջ տանը սեն յակ վար ձեցի։ Տանտ իրուհու հետ շատ
ջերմ հարաբերությունների մեջ էինք, և ար դեն 2 ամիս անց մենք սկսե ցինք բարե կամների պես ապրել։ 3 տարվա ընթաց-քում այդ
կինն այդպես էլ չավե լացրեց տան վարձը՝ չնայ ած նրան, որ ամբողջ քաղա քում այդ քան ցածր գնով սենյակ գտնել հնարավոր չէր։
Տանտիրուհու հետ ընդհա նուր կենցաղ ունեինք,միասին մաքրում էինք տունը, պատրաստում,ես խնամում էի նրան,երբ հիվանդ էր,
նա էլ՝ ինձ էր խնամում։Երբ ծանոթացա ապագա ամուսնուս հետ, տիկին Գայա նեն և ուրախ էր, և տխուր։Նա չէր ուզում, որ հեռա-
նամ իր տնից։ Լացում էր, խնդրում, որ իր հետ ապրենք։Մենք նույն շենքում բնակարան վարձեցինք, որ կարողանանք հաճախ հան-
դիպենք։
2 տարի անց ծնվեցին մեր զույգ բալիկները, տիկին Գայանեն ինձ շատ էր օգնում, երեխաներիս պաշտում էր,նրանց հարազատ թոռ-
նիկ էր հա-մարում։Նա ինձ շատ բան սովորեցրեց, օգնեց․․․Ես ու ամուսինս էլ տիկին Գայանեի ծննդյան օրը նվեր արեցինք նրան․2
շաբաթով ուղար-կեցինք հանգստյան տուն, իսկ այդ ընթացքում նորոգեցինք նրա խոհանոցը։Խոսքերով հնա րավոր չէ նկարագրել,
թե նա որքան երջանիկ էր․․․
Ամուսինս մանկատանն է մեծացել, իսկ ես երբեք տատիկ չեմ ունեցել։ Տիկին Գայանեի հետ մենք իսկական ընտա-նիք էինք դարձել։
12 տարի ապրեցինք կողք կողքի։ Նա մшհացավ 86 տարեկանում։ Հետո իմացանք, որ նա մեզ է կտակել իր բնակարանը։ Երևի ես
պիտի գտնեի նրա միակ հարազատին՝ քրոջ թոռանը, բայց չեմ ուզում։ Մեզ նույնպես պետք է տունը, չէ որ վարձով ենք ապրում։ Բա-
ցի այդ, այս տարիների ընթացքում տիկին Գայանեի մասին ոչ ոք չհիշեց, այդ աղջիկը նրան ընդամենը 3 անգամ է այ-ցելել, հիմա ին-
չու պիտի տունը տամ նրան․․․ Մենք և արժանի ենք դրան, բայց միևնույն ժամանակ ամաչում եմ։
