Ամեն օր նույն բանն է՝ վեր կաց, կերակրիր, մաքրիր…Իմ կյանքը վերածվել է սև-սպիտակ ֆիլմի, ամուսնուս համար կարծես ես գոյու
թյուն չունեմ:Ամեն օր նույն բանն է՝ վեր կաց,կերակրիր ամուսնուդ և փոքրիկ աղջկադ,մաքրիր նրանց հետևից, կերակուր պատրաս-
տիր, զբոսնիր երեխայի հետ, երեկոյան կերակրիր ամուսնուդ և գնա քնելու:
Իմ կյանքը վերածվել է սև-սպիտակ ֆիլմի, ամուսնուս համար կարծես ես ընդհանրապես գոյություն չունեմ: Ես նույնիսկ չեմ հիշում,
թե վերջին անգամ երբ եմ տնից դուրս եկել,ոչ միայն մթերային խանութ կամ կլի նիկա, այլ, օրինակ, կինոթատրոն։ Ամեն անգամ, երբ
փորձում եմ ամուսնուս հետ խոսել այս թեմայով, առաջարկում եմ աղջկաս թողնել տատիկի մոտ ու գնալ սրճարան, նա ասում է.
-Մեր ինչի՞ն է պետք սրճարանը, տանն էլ կարելի է ուտել։ Դե, այո, կարելի է, բայց մինչ հարսանիքը մենք այնքան հարուստ, զվարճա-
լի կյանք ունեինք, որ չեմ հասկանում , թե հիմա ինչումն է խնդիրը:
Այդուհանդերձ, դիմանում եմ հանուն աղջկաս, ամուսինս վատ մարդ չէ, ձեռք չի բարձրացնում ինձ վրա, չի խմում, չի դա վաճանում։
Այսպիսով, ես հանգստացա որոշ ժամանակաով: Հետո մի օր ինձ զանգեցին անծանոթ համարից։ Ես վերցրի հեռախոսը և լսեցի մի
նուրբ կանացի ձայն.
-Ես քո ամուսնու սիրուհին եմ։ Ես չեմ ուզում քանդել քո ընտանիքը, բայց ես սիրում եմ նրան և այլևս չեմ կարող այսպես ապրել։
Ոչ, ես չգ ոռացի նրա վրա, ես նրան ոչ մի բանում չմե ղադրեցի, պարզապես ասացի շնորհակալություն: Նա իմ փր կիչն է, ես վերջա-
պես ազատ եմ: Մի քանի ամիս անց ես ու ամուսինս բա ժանվեցինք, ես սկսեցի նորից աշխատել։ Ձեր ինչին է պետք ամուսինը, եթե
առանց նրա ավելի լավ է, մտածեք այս մասին աղջիկներ:
