Ցանկանում էի միանգամից 2 նապաստակի որսալ, բայց․․․Արդյունքում շատ վատ վիճակում հայտնվեցի, այժմ չեմ կարող ամուսնուս
աչքերին։Ես գիտեմ, թե քանի քար են նետելու վրաս։ Բայց ես մարդ եմ, ոչ թե ռոբոտ։Ամուսնացած եմ, ունեմ երկու երեխա՝ 13 և 8
տարեկան։
Ես նույնիսկ չգիտեմ՝ ես սիրահարվել եմ մեկ այլ տղամարդու, թե՞ դա այդքան ուժեղ մոլուցք է, բայց գրեթե 6 տարի մենք թունավորել
ենք մեր ընտանիքների կյանքը։ Ամուսինը բռնել է նամակագրության վրա,բայց իրականում առանձնահատուկ բան չկար։ Խոստովա-
նելու համար, որ ես կողքից հարաբերություններ ունեմ, ես չկարո ղացա, կռանալով, մի փունջ լեգենդներ հորինեցի:
Այդ մարդը նույն կերպ վարվեց։ Երկուսս էլ գիտեինք, որ միասին չենք լինելու, բայց չէինք կարող բաժանվել։Անընդհատ նամակագր-
ությունները, զանգերը, հանդիպումները ի չիք էին դառնում։ Ամեն ինչ քանդվում էր։ Եվ այսպես, ամուսինս այրեց նամակագրությու-
նը սիրո և քնքշանքի խոսքերով։ Նա ինձ դուրս հանեց իմ բնակ արանից, երեխաները գիշերեցին նրա հետ տանը։
Առավոտյան եկա ինչ-որ իրեր հավաքելու և խնդրեցի մի քիչ ապրել երեխաների հետ տանը, քանի որ բնակարանում շատ անելիքներ
կան, և ես պետք է շատ բաներ գնեմ՝ փոշեկուլ, արդուկ, և այլն: Ընդհ անրապես, մենք ապրո ւմ ենք որպես հարեւան, իսկ ես կրծում
եմ արմունկներս՝ համեմատելով նախկ ինում ապրածս ու հիմա։ Ես խղճում եմ երեխաներին, հատկապես որդուն։
Ես սխալվեցի։ Մեղավոր եմ. Այնքան ամոթալի է ամուսնուս առաջ: Ես չեմ կարող նայել նրա աչքերին: Այո, եա սխալվեցի և սայթաքե-
ցի: Լավ մայր, լավ աշխատող, բայց որպես կին դավաճան է ստացվել։ Ես հասկանում եմ այս ամենը և ամենից շատ ուզում եմ վերա-
դարձնել կյանքից գոնե մի մասը, որ ունեցել եմ ամուսնուս հետ։
