Վերջերս օդանավով Հայաստան էի վերադառնում, երբ մի երեխա․․․Այս դեպքը երբեք չեմ մոռանա։Վերջերս արտերկրից ինքնաթի-
ռով վերադառնում էի Հայաստան, երբ թռիչքի ընթա ցքում բարձրախոսով հայտա րարեցին, որ բժիշկի օգնություն է անհրաժեշտ:
Բարձարցել էր 12 տարեկան տղայի ճնշում ու անտանելի ցավում էր որովայնը: Ես մոտ եցա նրան, իսկ իմ հետևից եկան երկու կա-
նայք: Նրանցից մեկը մանկաբույժ էր, մյուսը՝ նեղ մասնագետ, վարակաբան, իսկ ես էլ թերապևտ եմ:Ի դեպ, նման բան առաջին ան-
գամ էի տեսնում:
Սովորաբար ինքնաթիռում միայն ես եմ բժիշկ,իսկ այս անգամ միանգամից 3 հոգի:Մենք զննեցինք տղային,իմացանք,թե ինչ ախտա-
նիշներ ունի, ու եզրակացրեցինք, որ նրա մոտ պանկրեատիտ է: Մանկաբույժը ներարկում արեց, որպեսզի թեթևացնի վիճակը, իսկ
ես մերսում էի որովայնը:
Տղայի մայրը վստահ ու հանգիստ պատասխանում էր մեր հարցերին: Նա հիստերայի մեջ չէր ընկել, որդուն չէր խղճում, բավականին
հանգիստ էր պահում իրեն:Մյուս ուղևորները նույնպես օգնություն էին առաջարկում:Միայն մի քանիսն էին նստած տեղից խորհուր
դներ տալիս ու նկատողություն անում:
Բարեբախտաբար, ադեկվատ մարդիկ ավելի շատ էին: Տղամարդ կանցից մեկը գրկեց երեխային ու հարմար տեղ պառկացրեց: Մի
կին դեղահաբերով մեծ տոպրակ բերեց, որոնք այնքան տեղին էին: Կարող ացանք կարգավորել տղայի վիճակը, նա քնեց ու այլևս
չգանգատվեց ցավից:
Ես մի քանի անգամ այցելեցի նրան ու նկատեցի, որ մոտկայաքում բոլոր նստածները լուռ էին, որպեսզի չխանգարեն նրա քունը: Այն-
քան ուրախ էի, որ նման ազգակիցներ ունենք, ովքեր կարող են մտնել դիմացինի, թեկուզ անծանոթի դրության մեջ, օգնել ու աջակ-
ցել:
