Վերջերս մեզ հյուր էր եկել վերջին 18 տարում Գերմանիայում բնակվող ԺԼԱՏ եղբայրս․ Երևի սխալը մենք էինք, որ․․․Մորաքրոջս տը-
ղան արդեն 18 տարի ապրում է Գերմանիայում: Մինչ նրա այնտեղ տեղափոխվելը, մենք շատ մտերիմ էինք, և ահա վերջերս նա մեզ
հյուր եկավ:Ես ու կինս գնացինք նրան դիմավորելու: Եվ այդ ժամանակ ապրեցի կյանքիս ամենամեծ զարմանքը. նա իր համար գա-
րեջուր վերցրեց և ասաց, որ ինքն իր փոխարեն կվճարի:
-Եթե ուզում եք, դուք նույնպես վերցրեք,- ասաց նա:
-Ոչ, շնորհակալ եմ, մեր տանն ամեն ինչ կա, ամեն ինչ նախօրոք գնել և դրել ենք սառնարանը,- պատասխանեցի ես:
Ես չեմ ասում, որ նա պիտի վճարեր մեզ համար, բայց նրա փոխարեն ես այդպես կանեի: Իսկական ժլատություն…Եկանք տուն, շփ-
վեցինք,հետո գնացինք հանգստանալու:Հաջորդ օրը ժլատության երկրորդ սերիան էր:Նա խանութ գնաց,առևտուր արեց իր համար,
իսկ վաճառողուհին չվերադարձրեց 10 դրամ մանրը:
Նա պատմեց ինձ դրա մասին, իսկ ես փորձում էի բացատրել, որ դրանում ար-տառոց ոչ մի բան չկա:Մի օր անց էլ նրան չվերադարձ-
րեցին 20 դրամ, սակայն եղբայրս այս անգամ չլռեց և պահանջեց իր գումարը: Վաճառողուհին ներողություն խնդրեց իր «սարսափե-
լի» արարքի համար:
-Դուք չգիտեք, թե ինչպես է պետք վարվել գումարի հետ: Ես, օրինակ, կարողանում եմ խնայել: Նույնիսկ դատարկ շշերն աղբը չեմ
գցում, հանձնում եմ դրանք և գումար վերցնում: Հենց դրա համար էլ տարեկան 2 անգամ կարող եմ գնալ հանգստանալու:
Այժմ հարց ունեմ. նա իրավացի է թե՞ ոչ: Գուցե այդ մենք ենք սխալ ապրում:
