Վերջերս հարազատ մորաքույրս էր ինձ հյուր եկել, սակայն․․․Նրա խոսքերից մինչև հոգուս խորքը վիրավորված եմ․ Մի՞թե տարիքով
մեծերը չեն հասկանում,որ այդպես վիրավորում են դիմացինին։Ես սիորւմ եմ մինիմալիստական ոճը և որոշեցի վերափոխել սենյակս
սպիտակ և բեժ գույներով: Մորս մեծ քույրը մի օր եկավ ինձ հյուր։
Եվ, անկեղծ ասած, ես չեմ հասկանում անցյալ սերնդի մարդկանց։ Նրանք կար ծում են, որ ճիշտ է միայն այնպես, ինչպես ասում են
իրենք: Նրանց համար ամենակարևորն այն է, թե ով և ինչ կմտածի իրենց մասին։ Երբ մորաքո ւյրս մտավ իմ բնակարան, նա անմի-
ջապես ասաց.
-Շատ քիչ կահույք կա։ Մեկ բազմոց և փոքր սեղան և փոքրիկ պահարան: Ինչու ես ամեն ինչ սպիտակեցրել։ Դուք այդքան ազատ
ժամանակ ունես ամբողջ օրը սպիտակ կահույք մաքրելու համար:
-Հիմա նորաձև է և սպիտակ գույնը տեսողա կանորեն մեծացնում է սենյակը։
-Սա ինչ-որ անճաշակություն է , իսկ որտեղ են վարագույրները:
-Իմը շերտավարագույրներ են: Նստեցինք թեյ խմելու, մորաքույրս զարմացած շարունակեց նայել սենյակին։
Նրա համար անսովոր էր, որ իմ սենյակի պատերը սպիտակ են։ Նա սկսեց ինձ խորհուրդ տալ նորից ներկել դրանք կամ դնել վարդա-
գույն ծաղկային պաստառ, որպեսզի այն գրավիչ լինի: Ես հասկացա, որ անիմաստ է վի ճել նրա հետ և ուղղակի լուռ գլխով արեցի։
Իհարկե, տանը ոչինչ չեմ փոխի, բայց մորաքրոջս էլ չեմ հրավիրի։ Նա վերջում ասաց, որ գյուղից ինձ մի գեղեցիկ լուսավոր պաստառ
կուղարկի։ Ինչիս են պետք ոսկե թելերով այդ գնչուական պաս տառները, եթե ես դրանք ընդհանրապես չեմ սիրում:
