Սկեսուրս միշտ տալիս երեխային բերում, թողնում էր իմ մոտ ու գնում, բայց․․․Մի օր նյարդերս չդիմացան ու․․․
Ես ու ամուսինս նույն բակում ենք մեծացել, գրեթե նույն տարիքի ենք։ Մենք միշտ միասին էինք, ես ավարտում էի դպրոցը, իսկ նա
ծառայում և նույնիսկ որոշեցինք գնալ նույն համալսարանը։ Մենք ամուսնացանք և 29 տարեկանում ես ունեցա մեր որդուն։ Նա այժմ
երեք ամսական է։ Ամեն ինչ լավ է, իսկ իմ ու ամուսնուս հարաբերություններն հրաշալի են, ես սիրում եմ նրան, իսկ նա՝ մեզ։
Ամեն ինչ լավ կլիներ, եթե չլինեին սկեսուրս ու տալս։Նրանք ինձ հանգիստ կյանք չեն տալիս, ամբողջ հ ղիությանս ընթացքում տալս
իր երեխային թողնում էր իմ հույսին։ Տալս միշտ պետք է կամ գնումներ կատարի, կամ զբոսնի ընկերուհիների հետ, իսկ սկեսուրը
միշտ ամառանոցում է։ Երբ ծննդաբերեցի, ազատ ժամանակ չունեի:
Սակայն տալս ու սկեսուրս շարունակում էին նույն տեմպով։ Ամուսինս նրանց ասաց, որ ինձ համար դժվար է երկու երեխայի հետև-
ելը:Վերջերս տալս գնացել էր ուրիշ քաղաք հանգստանալու, իսկ սկեսուրս պետք է գնար ամառանոց։ Իհարկե, երեխային պետք է
ինձ վրա թողնեին: Սկեսուրս եկավ թոռնուհու հետ, արագ փախավ՝ թողնելով նրան խոհանոցում, մինչ ես որդուս կերակրում էի։ Ես
նրա հետևից հասա կայարան ու տարա նրա թոռնուհուն.
-Էլ ով պետք է մնա երեխայի հետ: Էլ ում մոտ թողնեմ։ Ես չեմ կարող նրան ինձ հետ տանել ամառանոց, այնտեղ անձրև է գալիս, նա
փոքր է, նա կհիվանդանա:
Նա ունի մայր և տատիկ, ես ձեզ համար օտար եմ, ես ձեզ ընդհանրապես պարտք չեմ:
-Ինչպես ես համարձակվում: Դու ընդհանրապես ոչինչ չես հասկանում։Դու ամուսնացած ես, իսկ աղջիկս ամուրի է։ Նա երիտասարդ
է, նա պետք է դասավորի իր կյանքը։
-Դե թող իր կյանքը դասավորի իր երեխայի հետ: Իմ արարքներով ես սկեսուրիս համար դարձա թիվ մեկ թշնամին։
