Սկեսուրս մեր երեխաների համար բացարձակ ոչինչ չի անում, իսկ դստեր երեխաների համար ուղղակի խելագարվում է․․․Երբ դեռ
երեխա չունեի, տեսնում էի, թե ինչպես է սկեսուրս պաշտում իր դստեր աղջիկներին։ Նա այնքան լավ էր խաղում նրանց հետ, տա-
նում զբոսանքի, թույլ էր տալիս աղջկան հանգստանալ ու 1-2 օր պահում էր թոռնուհիներին մեր տանը։ Ես վստահ էի, որ երբ մենք էլ
երեխա ունենանք, նրանք էլ կվայելեն տատիկի անսահման սերը։
Ցավոք, նման բան չեղավ։Որդիներս ծնվեցին 1 տարվա տարբերությամբ։Մայրիկները կհասկանան,թե որքան դժվար է այդքան փոքր
երեխաների հետ։ Ես լավագույն դեպքում քնում էի օրական 4-5 ժամ։ Մի կերպ էի հասցնում տան գործերը, երեխաների հագուստը
լվանալը,նրանց համար շիլա պատրաստելը․․․Անգամ ամուսինս հաճախ իր հաշվին ազատ օր էր վերցնում,որպեսզի մի քիչ օգնի ինձ։
Ու հենց երկրորդ երեխայիս ծնվելուց հետո սկեսուրս որոշեց, որ ինքն ուզում է քաղ աքի ծայրամասում գտնվող իր ամառանոցում
ապրել։Ես արդեն հասկացել էի, որ նա չի պատրաստվում ինձ օգնել որևէ հարցում, բայց հույս ունեի, որ գոնե հետարքրություն կցու-
ցաբերի թոռների հանդեպ։Ամուսինս մի քույր ունի։
Բայց չգիտես ինչու, նրանց մայրը որոշել է,որ միայն աղջիկն ու նրա երեխաները ուշադրության ու հոգատարության կարիք ունեն։ Ա-
մուսինս էլ է զարմանում,որ մայրն այդքան վատ է տրամարդված իր ընտանիքի հանդեպ։Ինձ համար զարմանալին այն է,որ սկեսուրս
մինչ օրս էլ երբեմն զանգում է ու սկսում թոռնուհիներին գհովաբանել։Այս ամենի ֆոնին վատացել են ամուսնուս ու քրոջ հարաբերու
թյունները։
Տղաներս այսքան ժամանակ տատիկից ոչ մի նվեր չեն ստացել, նրա հետ ոչ մի րոպե չեն անցկացրել։ Անկեղծ ասած, ինձ դա շատ է
բարկացնում․․․ Չեմ կարծում, որ երեխաներս արժանի են նման վերաբերմունքի։
