Սկեսուրիս կարծիքով մենք վատ ծնողներ ենք, քանի որ ուզում ենք ամեն ինչով ապահովել մեր որդուն․․․Մեկը լինի հարցնի, իսկ նա
ի՞նչ է տվել իր որդուն։Սկեսուրս չի դադարում մեզ կշ տամբել, որ մենք իբր քիչ ենք տալիս երեխային, ավելին, ոչինչ չենք կարող տալ։
Ես երկար ժամանակ լուռ էի՝ սպասելով, որ կա՛մ ամուսինս նրա բերանը կփակի, կա՛մ ինքը կհանգստանա։
Բայց նման բան չեղավ:Երեկ ես վի ճեցի նրա հետ, միայն մեկ հարց տվեցի. ի՞նչ է տվել որդուն։ Երբ տղաս սովորում էր սովորական
դպրոցում, սկեսուրս մեզ մե ղադրում էր վ ատ ծնող լինելու մեջ, որոնց բոլորովին չէր հետա քրքրում երեխայի ապագան։
-Լավ, հիմա ի՞նչ կրթություն կարող եք ստանալ սովորական դպրոցում։ Նա պետք է վճարովի դպրոցում սովորի: Ինձ հունից հանեց
այն, երբ սկեսուրս ասաց, որ հիփոթեքով բնակարան վերցնենք,որ հետո մեր տղան ոչ մի բանի կարիք չունենա և մտածենք նրա հա-
մար մեքենա գնելու մասին: Իսկ դա արդեն չափից դուրս էր։ Ես չդիմացա:
-Ամուսնուս հարգելի ծնող, դուք մեզ մե ղադրում եք, որ մենք վ ատ ծնողներ ենք, մենք ոչինչ չենք տալիս մեր որդուն՝ ոչ կրթություն,
ոչ հմտություններ, ոչ բանկային հաշիվներ, ոչ առանձին բնակարան: Եվ ես մի հարց ունեմ. դուք ի՞նչ եք տվել ձեր որդուն։
Երբ ամուսնացանք, նա մեկ ճամպրուկով եկավ իմ բնակարան։ Նա մի քանի լեզու չգիտի, շախմատի չեմպիոն չէ։ Սովորել է սովորա-
կան դպրոցում։ Միգուցե դա այն պատճառով է, որ դուք շատ վատ մայր եք: Սկեսուրս փքվեց հնդկահավի պես:. Ես հարցրի, թե որ-
տեղ է ամուսնուս առանձին բնակարանը, ինչու փայլուն ու պահանջված կրթություն չունի։
Ես չեմ զղջում, ամուսինս պաշտպանեց ինձ, չնայած ասում էր, որ կարելի է մի կերպ ավելի մեղմ խոսել, ի վերջո, սա իր մայրն է։
