Սկեսուրիս ծնունդին մի գեղեցիկ տորթ էի թխել․ Տալս եկավ ու ասաց․ Էս ցեխը պտի ուտենք․․․Սկեսուրիս պատասախանից ուղղա-
կի ապշեցի։Մի քանի օր առաջ կիսուրիս ծնունդն էր: Որոշել էինք տանը հավաքվենք մենամոտ մարդկանցով ու մի թեթև նշել: Ես էլ
որոշեցի համեղ դեսերտ պատրաստել, որ կոֆե խմենք:
Ժել սարքեցի մրգերով ու տորթ թխեցի ելակով:Իմ ուզածի պես չստացվեց տեսքը, բայց դե ամեն դեպքում հաստատ սուրճի հետ շատ
համով դեսերտ էր: Սկեսուրիս ծնոնդի օրը տալս էլ եկավ իրա ընտանիքով:Նստեցինք,կերանք խմեցինք, խոսացինք,հետո որոշեցինք
կոֆե խմենք:Սկեսուրս եկավ աղջկա բերանին, ոչ տարավ, ոչ բերեց ու ասեց.
-Լիդա ջան, ես չգիտեի,որ քան նման անդաստիարական աղջիկ եմ մեծացրել:Հա չասեցինք աշխարհի ամենասիրուն տարթն ա, բայց
մարդը տանջվել, սիրով սարքել ա, ուզում ես կեր, չես ուզում, բերանդ փակի ու կարծիքդ մեջդ պահի: Տարրական կուլտուրա ունեցի
աղջիկ ջան, էդքան անտակտ չի կարելի լինել: Ուզում էիր սիրուն տորթ ուտեիր, ձեռդ գրպանդ տանեիր, լավն առնեիր բերեիր:
Սկեսուրիս խոսքերից անգամ ես զարմացա, շատ չոր ու կոպիտ խոսեց աղջկա հետ: Տալս էլ կարմրեց ու իրան շատ վատ զգաց:
