Ուշգիշերին խանութի մոտով անցնելիս մի տարեց տղամարդու նկատեցի, կանգնած լուռ լացում էր․ Մոտեցա ու հարցրեցի պատճա-
ռը․․․Մտքովս չէր էլ անցնում, որ այդ հանդիպումը ինձ համար ճակատագրական կլինի։Երկու տարի առաջ, գիշերը, կանգառում կան
գնեցի, որ ծխախոտ գնեմ: Ծխախոտս գնեցի և տեսա, որ նստարանին պապիկ է նստած և ակնհայտորեն անառողջ տեսք ուներ: Մո-
տեցա պապիկին և հարցրեցի, թեռ ինչպես է իրեն զգում,իսկ նա ասաց, որ ամեն ինչ նորմալ է,պարզապես սիրտն է ցավում, մարդիկ
շտապօգնություն են կանչել,իսկ նա նստած սպասում է։
Ես ծոծրակս քորեցի և հարցրի վաճառողուհուն, թե արդյոք շուտվանից է պապիկը սպասում, իսկ նա ասաց, որ երեկոյան ժամը 8-
ից…Ինչպիսի մղձավանջ … 70 տարեկան պապիկը, որը հավանաբար վետերան չէ, բայց կոմունիզմ է կառուցել հաստատ և ժողովր
դական շինություններում աշխատել է մեր լավ մանկության համար:Ես չլսելով պապիկի խոսքերը այն մասին, թե ինքը լավ է, նստեց
րի մեքենան և տարա հիվանդանոց:Այնտեղ շատ խոչընդոտներ հաղթահարելով կարողացանք հասնել նրան որ բժիշկը պապիկին
ստուգի:
Երբ բժիշկը եկավ ինձ մոտ, դեղերի ցուցակ կար ձեռքում, տվեց ինձ և խնդրեց գնել դրանք: Ես գիշերը շատ ուշ գնացի և գնեցի այդ
դեղերը: Երբ հիվանդասենյակ մտա, մտածում էի որ պապիկը քնած կլինի, բայց նա արթուն էր և ինձ ասաց իրենց տան հասցեն և
խնդրեց գնալ այնտեղ և տեղեկացնել իր մասին: Նա մտածում էր, որ տնեցիները շատ անհանգստացած կլինեն:
Նրանց տունը գտնվում էր քաղաքի մյուս ծայրում: Երբ հասա այնտեղ, տեսա, որ իսկապես տնեցիները անհանգստացած էին: Տանը
տատիկն էր իր գեղեցիկ աղջկա հետ, ում ձեռքում փոքրիկ երեխա կար: Նրանք ուզում էին այդ ժամին գնալ հիվանդանոց, բայց ես
նրանց համոզեցի, որ առավոտյան 8-ին գնան, երբ բժիշկները արդեն այնտեղ կլինեն:Նրանք էլ ինձ ասացին որ այդ ուշ ժամին հետ
չգնամ և իրենց տանը գիշերեմ: Ես մնացի և արդեն 3 տարի է միասին ենք ապրում:Մարդիկ, բարություն արեք։ Գուցե դա ճակատա-
գիր է:
