Որոշել եմ, էս տարի Ամանորի ծախս չեմ անում ու սեղան չեմ դնելու․ Հարցը փողը չի, եկեք մի քիչ համեստ լինենք․․․Ասեք,որ ես ճիշտ
եմ։Ես էս տարի չեմ պատրաստվում նոր տարվա ծախս անել, սեղան գցել: Հարցը էն չի, որ ֆինանսս չի հերիքում: Տոնածառ դրել եմ,
թող թոռներս ուրախանան: Բայց սեղան չեմ գցելու:
Ուղղակի սիրտ չունեմ: Որ պատկերացնում եմ, որ շատ ծնողներ, որ կորցրել են իրանց էրեխեքին,կամ գե րության մեջ են,էսօր սիրտ
ու հավես չունեն: Ես սեղան դնեմ, որ իրանց վե րքի վրա աղ լցնե՞մ:Տեսեք-տեսեք ես ուրախ եմ, իմ երեխեքը, փառք Աստծո, Տերը իր
անց պահապան, ողջ են ու առողջ:
Ես նստած ուտում-խմում եմ իմ երեխեքի հետ: Իսկ էդ ծնողները կարոտով նայում են իրանց դատարկ մնացած աթոռին, նայում են
իրանց զավակի նկարին ու մղկտում են: Ես ինչ սրտով նստեմ ուտեմ-խմեմ իմ երեխեքի հետ, երբ մեր տղերքից շատերը անհետ կո-
րած են: Չէ որ էդ էրեխեքը մեր համար են իրանց կյանքը տվել:
Ես կարծում եմ, որ ճիշտ եմ: Ոչ մեկի չեմ պարտադրում իմ կարծիքը, բայց ինձ թվում ա, որ մենք պիտի համեստ գտնվենք ու չցուցադ
րենք մեր ուրախությունը: Ոչինչ չի պատահի, եթե մենք ճոխ սեղանի շուրջ չնստենք ու կերուխում չանենք: Ես բացատրել եմ իմ երե-
խեքին ու իրանք համամաիտ են: Ես իմ ասելիքն ասեցի, մնացածը դուք գիտեք:
