Որդիս ու հարսս ժամանակին մեզ տանից դուրս շպրտեցին․ Հիմա էլ անամոթի պես մեզանից օգնություն են խնդրում, բայց․․․Ոչ մի
բան էլ չեն ստանա, արժանի չեն։Ես ու մարդս մի տղա ունենք: Տղուս ծնվելուց հետո ես էլ չհ ղի ացա, չնայած շատ էի ուզում էլի երե
խեք ունենալ:
Ու երանի ունենայի, կարողա նրանք թույլ չտային, որ տղաս մեզ հետ նման կերպ վարվի: Ապրում էինք հանուն մեր տղու, իրա հա-
մար անում էինք ամեն ինչ, որ իրան լավ զգա, ապրի ապահով կյանքով: Ամեն ինչ լավ էր մինչև տղուս ամուսնանալը: Հարսս շատ դժ
վար բնա վորություն ուներ,ամեն ինչից դժ գոհ էր, ոչ մի բանից չէր գոհանում:
Չնայած տղես շատ էր սիրում իրան, ես ու մարդս էլ շատ հարգանքով էինք վերաբերվում իրան: Թոռներիս ծնվելուց հետո ամեն ինչ
ավելի սր վեց: Տղես սկսեց հասկացնել, որ տանը նեղվածք ա ու մենք պիտի ազատենք բնակարանը: Բայց ու՞ր գնայինք: Մենք ամա-
ռանոց ունեինք, բայց էնտեղ ապրելն անհնար էր:
Տղես ու հարսս հասցրին էն տեղը,որ ես ու մարդս լա ցելով դուրս եկանք տնից: Ստիպված գնացինք դաչա: Մի քիչ տունը կարգի բե-
րեցինք: Բայց դե մեր տարիքում հեշտ չի:
Ու էդ ամեն ինչից հետո, տղես եկավ ու մեզանից էլի օգնություն էր խնդրում: Մենք նրան մերժ եցինք, այդպես էլ չկարողացանք ներել
նրա եսա սի րական արարքը։ Նա իրեն արդարացնում է, որ իր արարքը պայմանավորված էր իրավիճակով: Բայց նրա արարքը ոչ մի
արդարացում չունի:
