Մի քանի օր առաջ իմացա, որ ամենամոտ ընկերուհիս ինձանից նեղացած է․ Իմանալով պատճառը՝ պարզապես ապշեցի․ Չէի հաս-
կանում լացեմ, թե ծիծաղեմ։Նույնիսկ երբ այլ դպրոց էի գնում, ես ու ընկերուհիս շարունակում էինք մեր շփումը պահպանել։ Դպրո-
ցից հետո գնացի քաղաք և սովորեցի, ընկերուհիս ամուսնացավ և շուտով դուստր ունեցավ։ Նա խնդրեց ինձ կնքամայր դառնալ և
ես համաձայնեցի։
Համալսարանից հետո անձնական կյանքս լավացավ, ծանոթացա ապագա ամուսնուս հետ, ամուսնացանք։ Երբեք չեմ մոռացել իմ
սանիկին, տոներին նվերներ, փող էի ուղարկում, ժամանելուն պես զբոսնում էի հետը։Իսկ հիմա նա դեռահաս է և մեր շփումը դար-
ձել է ավելի քիչ, նա զանգում է, երբ ինձանից որևէ բան է պետք լինում։ Նախկին ընկերուհուս հետ իմ հարաբերությունները նույն-
պես զրոյացան:
Մենք վաղուցվանից չենք շփվել, ինչպես նախկինում: Մենք ընդհանուր ոչինչ չունենք, նա չորրորդ երեխան է ծնում, իսկ ես դեռ ժա
մանակ չեմ ունեցել երեխա ունենալ, ես կարիերիստ եմ, դեռ կհասցնեմ։Իսկ վերջերս իմացա,որ իմ սանիկը պետք է գա մայրաքաղաք
սովորելու, և, իհարկե, կապրի մեզ հետ։ Անմիջապես զգուշացրեցի, որ երեխային չեմ նայի, մեզ հետ էլ չի ապրի։ Ինչպես հետևեմ
ուրիշի երեխային:
Ես նման պատասխանատվություն չեմ ստանձնի, իսկ եթե սխալ ճանապարհով գնա։ Իհարկե, ես կարող եմ օգնել ցույց տալ համա
լսարանները, կազմակերպել զբոսանք քաղաքում,բայց թող նա ապրի հանրակացարանում, ինչպես բոլոր ուսանողները:Մեր շփման
վերջնակետը եղավ այն, երբ ես ու ամուսինս մեկնեցինք ծով հանգստանալու, իսկ ընկերուհիս ասաց, որ իր երեխային էլ պետք է,
վերցնեինք, քանի որ նա ծով չի տեսել:
Դրանից հետո ես դադարեցի խոսել ընկերուհուս հետ և գրել նրան:
