Մի քանի օր առաջ ընտանիքով գնացել էինք քաղաքից դուրս․ Հետդարձի ճանապարհին ես ուղղակի ապշեցի․ Մի կերպ ինձ զսպեցի
որ․․․Ամբողջ ընտանիքով հավաքվել էինք խնջույքի։ Ես ընտրեցի տեղը։ Այս վայրը ինձ համար շատ թանկ էր։ Այն գտնվում էր ծնող-
ներիս ամառանոցին կից։ Փոքր ժամանակ ընկերներիս հետ հաճախ էի գնում այնտեղ։
Հենց այնտեղ էր հավաքվել ողջ ընտանիքս։ Ես հասա իմ մեքենայով, որպեսզի բոլորը տեղ ունենան։ Երբ հասանք, աչքերիս չէի հա-
վատում։ Ամբողջ տարածքը ծածկված էր աղբով,պլաստմասե և մեկանգամյա օգտագործման բ ժշկական դի մակներով։ Ազատ տեղ
ընդհանրապես չկար, բայց մենք մի կերպ տեղ ազատեցինք մեր իրերի համար։Ես բոլորին պատմեցի, թե որքան գեղեցիկ էր այստեղ,
երբ միայն քչերը գիտեին այս վայրի մասին, պատմում էի, թե ինչպես էինք ընկերներիս հետ խաղում.
Ժամանակն անցնում է, ամեն ինչ փոխվում է:Իմ սիրելի վայրից ոչ մի հետք չի մնացել։Մենք հիանալի ժամանակ անցկացրինք: Մենք
զրուցեցինք և վերհիշեցինք հին ժամանակները։ Մի խոսքով, ամեն ինչ անթերի ընթացավ։ Այստեղ նշեմ, որ նույնիսկ սկզբում ասել
էի, որ ոչ ոք ոչինչ չպետք է դեն նետի։ Դրա համար մեր կողքին հատուկ աղբի տոպրակներ եմ դրել։ Ահա, ժամանակն է, հավաքվե-
ցինք, ամեն ինչ բարձեցինք մեքենայի մեջ, բայց ես չտեսա աղբի տոպրակները։
-Ով գիտի, թե որտեղ են աղբի սև տոպրակները, — գնացի հարցրի: Ոչ ոք չպատասխանեց, բայց լավ կլիներ չպատասխանեին, քան
ես սա լսեի։ Մայրս ինձ ձեռքով տալով ասաց, որ կապոցները դեն է նետել։Բանն այն է, որ մոտակա աղբանոցները գտնվում էին հետ-
դարձի ճանապարհին.
-Որտեղ,- ես ապ շած էի:
Այնտեղ, եղեգների մեջ: Բոլորը նետել են այնտեղ։ Ինչու մենք չնետենք, — մայրիկս ուրախ պատասխանեց: Ես ընդհանրապես սի-
րում եմ հա յհոյել: Հազիվ ինձ զսպեցի այս ոլորտում իմ ողջ գիտելիքները ցույց չտալ։
