Հարսս սուս վեր կացավ, վերցրեց քիչ առաջ թխաց տորթը և նետեց աղբամանը․․․Ահա, թե ինչ էր պատահել դրանից առաջ։Դրանից
հետո սկեսուրը բառ անգամ չասաց։ Եվ ոչ ոք ոչինչ չմեկնաբանեց Իմ հարեւան Անին 27 տարեկան է, նա շատ քաղցր, հանգիստ, ժպ-
տերես աղջիկ է։ Հաճախ է նա ինձ հրավիրում համտեսելու նոր թխվածքները: Նա սիրում է թխել տորթեր, ռուլետներ, կրուասաններ,
թխվածքաբլիթներ…
Ես հատկապես հիշում եմ նրա «Նապոլեոն»-ը.այն աննկարագրելի համեղ էր:Երեկ ես հանդիպեցի նրան և պատվիրեցի տորթ պատ-
րաստել ընտանեկան տոնի համար: Նա սրտնեղած էր և կիսվեց ինձ հետ:Նախորդ օրը նա տորթ Նապոլեոն էր պատրաստել, երեկո-
յան նրանց տուն հյուր էր եկել ամուսնու քույրը և խանութից գնված տորթ Նապոլեոն էր իր հետ բերել: Միասին սրճել էին ու համտե-
սել երկու Նապոլեոնները:
Սկեսուրը սկսեց գնել դստեր գնած խմորեղենը, ասաց, որ այն հատուկ բաղադրատոմսով են պատրաստում, և ասել հարսին, որ նա
միայն մթերքն է փչացնում և համեղ չի թխում:Անին լուռ վերցրել է իր թխած տորթը և նետել աղբամանը։Դրանից հետո նա հանգիստ
դեմքով նստեց սեղանի մոտ և ասել. «Մայրիկ, քեզ դուր չեկավ իմ թխած տորթը»:Դրանից հետո սկեսուրը ոչ մի բառ չի ասել։
Իսկ Անիի ամուսինը լավ մարդ է, ասաց, որ ամեն ինչ ճիշտ է արել։ Ես Անիին հանգստացրի ասելով, որ նա շատ համեղ է պատրաս-
տում, պարզապես սկեսուրը չի ցանկանում նրան գովել: Եվ ինչու՞ է այդպես, սկեսուրը պետք է ուրախ լինի և փառաբանի Տիրոջը,
որ իրեն այդպիսի շնորհաշատ հարս է բաժին հասել, բայց նա մի գլուխ փնովում ու նախատում է նրան: Անիի փոխարեն ես էլ նույնը
կանեի:
