Հայրս հավաքեց բոլոր իրերը ու հեռացավ սիրուհու մոտ․ 1 ամիս անց վերադարձավ սիրուհու հետ և այնպիսի բան արեց, որ վեր է
բոլոր պատկերացումներից․․․Երբ ես 10 տարեկան էի, իմ ընտանիքում տ հաճ իրավիճակ եղավ. Հայրս հավաքեց իրերն ու գնաց սի
րուհու մոտ։ Ես ու մայրս մենակ մնացինք:
Կարոտել էի հորս։ Մեկ ամիս անց նա նոր կնոջ հետ հայտնվեց և պահանջեց բնակարանի մասը։ Ես չէի ճանաչում հայրիկիս: Նա
շատ էր փոխվել այս կնոջ հետ ապրելու ընթացքում։ Նա որոշեց վաճառել բնակարանի սենյակներից մեկը: Մայրիկը հանգիստ ըն-
դունեց այս իրավիճակը՝ ի տարբերություն ինձ: Շուտով եկավ սենյակի գնորդը և մեր ապագա հարևանը։ Մայրս կշտամբում էր հո
րս.
«Դու պետք է ամ աչես, դու ոչ մի լումա չես ծախսել այս բնակարանը գնելու վրա։Քեզ չի՞ հետաքրքրում, թե ում հետ կապրի քո աղ-
ջիկը»։Հարս անտարբեր պատասխանեց. «Ինչո՞ւ պետք է ամ աչեմ, վերցնում եմ այն, ինչ օրենքով ինձ է պատկանում: Այսքանը: Ի՞նչ
խղ ճի մասին ես խոսում։ Ինձ փող է պետք, որ բնակարան գնեմ: Արթնացիր, հիմար, խի ղճը չկա 21-րդ դարում»։
Ես ուզում էի նետվել նրա վրա և ապ տակել նրան: Մեր բախտը բերեց մեր հարեւանուհու հետ: Նա ինձնից 10 տարով մեծ էր։ Մենք
դարձանք մեկ ընտանիք։ Ես սիրում էի զրուցել նրա հետ: Այսպես ապրեցինք 6 տարի։ Հետո նա իր համար բնակարան գնեց ու տեղ
ափոխվեց, բայց մենք դեռ շփվում ենք նրա հետ։Մեկ տարի անց մեզ լուր հասավ, որ հայրիկս այլևս չկա:Ես չէի տխրում, չէի մտա-
ծում: Ես նրան չեմ տեսել ավելի քան 7 տարի: Մայրս ինձ ասաց, որ բնակարանի ¼-ը, որտեղ հայրս ապրում էր իր նոր կնոջ հետ,
ըստ օրենքի, ինձ է պատկանում և ես որոշեցի զբաղվել թղթաբանությամբ:
Հորս կինը ինձ ասաց. «Աղջիկ, դու և քո մայրը ոչ մի լումա չեք ծախսել, չեք ամաչում վերցնել այն: «Վերցնում եմ այն, ինչ օրենքով
ինձ է պատկանում» — ասացի ու մտա փաստաբանի գրասենյակ։ Հիմա թող նա իր մաշկի վրա զգա այն, ինչ ես ու մայրս զգացինք տարիներ
առաջ:
