Հայրս ծանր հիվանդ, բայց բուժվելու մասին լսել անգամ չի ցանկանում․ Վախենում եմ կորցնել նրան, չգիտեմ ինչ անեմ․․․Ես 24 տա-
րեկան եմ և հորիցս բացի հարազատներ չունեմ։ Ես մեծ ընտանիք ունեի, բայց 2012 թվականից բոլորը սկսեցին մա հա նալ։ Ես ապ-
րում եմ հորս հետ, աշխատում եմ մենակ, սովորում եմ։
Մորս մա հից հետո (մայրս մա հա ցել է 2014 թվականին) հայրս դադարեց աշխատել՝ պատճառաբանելով «ինձ ոչ մի տեղ չեն ընդու-
նում» և այլն։Հարուստ չենք ապրում, աշխատավարձս հազիվ է հերիքում։Հիմարաբար վարկեր եմ վերցրել: Առաջ հայրիկս հաճախ
ր խմում, ես շատ եմ հիշում հ ա րբած տեսարաններ, կռիվներ ։Մարդիկ հաճախ խղճում էին ինձ, փող էին տալիս, հագուստ։
Սա ինձ շատ էր վրդով եցնում, քանի որ ես ունեի հայրիկ, ով կարող էր աշխատել, բայց չէր ուզում:Հայրիկս երբեք չի ցանկացել որևէ
տեղ տեղափոխվել։ Ընկերները նրան հաճախ էին աշխատանք առաջար կում, բայց դա նրան միշտ դուր չէր գալիս։ Այո, կարող ենք
հասկանալ նրան, նա մենակ է մնացել երեխայի հետ:
Ինքն էլ ասաց, որ մորս հեռանալով կորցրել է կյանքի իմաստը և եթե ես չլինեի, չէր ապրի։ Ես այլևս փոքր չեմ: Նա չի հասկանում, թե
որքան դժվար է ինձ համար։ Այժմ նա հի վանդ է և չի ցանկանում բո ւժվել։ Նա ասում է, որ ավելի արագ կմ եռնի, իսկ ինձ համար ա-
վելի հեշտ կլինի։
Ես դա չեմ ուզում։ Նա իմ միակ ընտանիքն է,իսկ նա այդպես է վարվում ինձ հետ։Ես չգիտեմ,թե ինչի համար է այս ամենը։ Մշտական
մտքերից ես չեմ կարողանում կենտրոնանալ աշխատանքի վրա, չեմ կարող դասավորել իմ անձնական կյանքը։ Սա րսափելի մտքեր
են պտտվում գլխումս և ես չգիտեմ, թե ինչպես վարվեմ դրանց հետ։
Ում եմ պետք ես: Ինչու մա հա ցան իմ բոլոր հարազատները։ Միգուցե պատճառն իմ մեջ է: Այս մտքերը հետապնդում են ինձ:Ես սի-
րում եմ հայրիկիս, վա խենում եմ նրան կորցնելուց, բայց չգիտեմ, թե ինչպես առաջ շարժվել:
