Հայրս երբեք ոչ մի հարցում ինչ չի օգնել, չի աջակցել, բայց հիմա այնպիսի պայման է դրել իմ առաջ, որ․․․Չգիտեմ ինչ անեմ։Ես և ա-
մուսինս միասին ենք արդեն 5 տարի և ունենք մի տղա։ Ես ամբողջ օրը երեխայիս հետ տանն եմ, մայրս և սկեսուրս աշխատում են
և տան ու երեխայի հոգսն ամբողջությամբ իմ ուսերին է։ Նա մանկապարտեզ չի հաճախում, իսկ բնակարանը վարձակալում ենք։
Հայրս չի զբաղվել իմ դաստիարակությամբ, ես նրան չեմ ճանաչում, մայրս նրան դուրս է հանել տնից, քանի որ նա շատ էր խմում։
Հիմա նա ծերանոցում է, և ինձ պարտադրում է հանել իրեն այնտեղից և զբաղվել իր խնամքով։Նա ասում է, որ կօգնի երեխայի հար-
ցում, բայց ես հասկանում եմ, որ սա հսկայական պատասխանատվություն է։ Իսկ եթե ինչ-որ բան այնպես չընթանա, խնամքը, դեղո-
րայքը, տարեց հոր բուժումը նույնպես կընկնեն իմ ուսերին։Մյուս կողմից, նա իմ հայրն է, նույնիսկ եթե նա ինձ չի մեծացրել, Աստված
կլինի նրա դատավորը:
Եվ հիմա բոլորը դատապարտում են ինձ՝ ասելով, որ ես սարսափելի դուստր եմ և չեմ ուզում զբաղվել հորս խնամքով։Ես ունեմ նաև
մեծ քույր (ես 35 տարեկան եմ, նա 44)։ Նա ընդհանրապես լռում է, իբր, դա իրեն չի վերաբերում և որևէ կերպ չի մեկնաբանում, քա
նի որ նրա ամուսինը չի համաձայնի դրան: Հիմա չգիտեմ՝ ինչ անեմ։Եթե ես ու ամուսինս որոշում կայացնենք, ապա ողջ պատասխա-
նատվությունը միայն մեր վրա է ընկնելու։
Ես իսկապես պնդում եմ, որ մենք դրա տակից չենք կարողանա դուրս գալ, մեր ֆինանսական վիճակը կայուն չէ և ես ուզում եմ ա-
րագ աշխատանքի անցնել, քանի որ գումարը չի հերիքում:Մի կողմից էլ վախենում եմ, որ հանկարծ նորից սկսի խմել, կամ նրա հետ
մի բան պատահի՝ նա արդեն 70 տարեկան է։
Այս հարցն ուղղակիորեն ընկճում է ինձ բարոյապես, և ես սկսում եմ մտածել, որ ես իսկապես չար եմ, մտածում եմ միայն իմ մասին
և չեմ ուզում օգնել իմ հարազատ հորը: Վերջերս ամուսնուս հետ նորից խոսեցինք այս թեմայով, նա շատ մարդամոտ տղա է, բայց
մենք որոշեցինք չզբաղվել հորս խնամքով և չվերցնել նրան ծերանոցից։
