Համատեղ կյանքը հարազատ մորս և ամուսնուս հետ ավարտվեց նրանց թեժ վիճաբանությամբ ու հիմա ինձ մեղադրում են մորս
հետ չապրելու համար․․․Ողջո՛ւյն, սիրելի՛ ընթերցողներ: Ես շատ եմ սիրում մորս և երախտապարտ եմ նրան այն դասի համար, որը
նա ինձ տվեց`առանց գիտակցելու:
Ես ու ամուսինս ամուսնացանք, երբ երկուսս էլ դեռ ուսանող էինք:Բայց նա արդեն աշխատանք էր գտել և, որպես նորապսակ, նրան
սենյակ էին առաջարկել հանրակացարանում: Մենք մեծ ընտրություն չունեինք, ուստի համաձայնեցինք: Երբ մայրս իմացավ այդ մա-
սին, մեծ կռիվ սարքեց և ասաց,որ պետք չէ մեզ՝ երիտասարդներիս, ապրել հանրակացարաններում խավարասերների հետ միասին:
Եվ նա ասաց, որ մենք իր հետ կապրենք, քանի որ բնակարանը մեծ է:
Եթե միայն իմանայի, թե ինչ էր սպասվում մեզ:Առաջին մի քանի ամիսներին պարզապես ամեն ինչ հրաշալի էր: Մենք համերաշխ
էինք ապրում, ինձ հատկապես դուր էին գալիս մեր երեկոյան հավաքույթները: Խաղում էինք և խոսում կյանքի մասին, մայրս պատ-
մում էր իր երիտասարդ տարիների և իր արկածների մասին:Բայց մոտ 2 ամիս հետ սկսվեց մի դժոխային կյանք: Սկսվեցին վիճաբա-
նությունները:
Պարզվեց, որ ես նրա ապերախտ դուստրն եմ, ով չի գնահատում իր մորը: Իսկ ամուսինս ընդհանուր առմամբ ծույլ է ու անտաղանդ:
Եվ ամեն ինչ այն պատճառով, որ մենք նրանից թույլտվություն խնդրեցինք վերանորոգել այն սենյակը, որտեղ մենք էինք ապրում:Եվ
այդ օրվանից մայրս կարծես կապը կտրած լիներ: Սկսեց ամեն օր կարգի բերել տունը և ասել, որ վերանորոգման փոխարեն լավ կլի-
նի ավելի հաճախ մաքրություն անել:
Ամուսնուս ասաց, որ դռան կողափայտը ճոճվում է,և նա չի կարող որևէ բան անել,ինչ մնաց՝ վերանորոգում սկսեն:Եվ այսպես՝ ամեն
ինչում: Նրան նյարդայնացնում էր յուրաքանչյուր մանրուք, և ամեն ինչ տանում էր վերանորոգման թեմային: Ես չգիտեմ, թե ինչու էր
նա դրանից կառչում:Վերջին կաթիլն այն իրավիճակն էր, երբ նա մտավ մեր սենյակ և գտավ ամուսնուս և իմ խնայատուփը, որի մեջ
հավաքում էինք մեր բնակարանի գումարը:
Նա վերցրեց այդ գումարը և դրեց իր խնայողության վրա, ասելով, որ դա անում է մեր օգտի համար, քանի որ մենք կարող ենք ծախ-
սել ամբողջ գումարը և հավերժ ապրել նրա հետ:Դրանից հետո ամուսինս այլևս չդիմացավ: Նա գնաց իր գործատույի մոտ և կրկին
խնդրեց սենյակ հանրակացարանում: Լավ է, որ անվճար սենյակներ կային, և մեկ շաբաթ անց մենք տեղափոխվեցինք հանրակա-
ցարան:
Մենք այն մի քիչ վերանորոգեցինք և սկսեցինք հանգիստ ապրել:Այս դեպքից հետո ես որոշեցի, որ այլևս երբեք չեմ ապրելու մորս
հետ և գնում էինք նրան այցելության միայն տոների ժամանակ: Այլևս ոչ մի համատեղ կյանք:
