Կոշիկի խանութի դիմաց մի մանկահասակ երեխայի հանդիպեցի, զգացվում էր, որ անապահով ընտանիքից է․ Որոշեցի մոտենալ
նրան․․Փոքրիկ տղան ոտաբոբիկ կանգնած էր կոշիկի խանութի դիմաց,ցրտից ուղղակի դողում էր ու նայում էր խանութի պատուհա-
նից ներս։
Մոտեցավ նրան և ասացի.
-Փոքրիկ ջան, ինչու՞ ես այդքան կլանված նայում պատուհանին:
-Ես Աստծուն խնդրում էի, որ ինձ մի զույգ կոշիկ նվիրի,-ասաց նա։
Բռնեցի նրա ձեռքից և մտա խանութ, աշխատողին խնդրեց, որ 6 զույգ գուլպա և մեկ զույգ կոշիկ բերի երեխայի համար:
Հետո նա հարցրեցի խանութի աշխատակցուհուն, արդյոք նրան կարող են ջուր և սրբիչ տալ: Աշխատողները կատարեցին խնդրա
նքս։ Երեխային տարա դեպի խանութի ետնամասը և,հանելով ձեռնոցները,ծնկի իջա ու լվացի նրա կեղտոտ ոտիկները և չորացրեցի
սրբիչով:
Երեխայի ոտքերին գուլպաներ հագցրեցի, հագցրեցի նաև նոր գնված կոշիկները, իսկ մնացած գուլպաները դրեցի տոպրակի մեջ ու
տվեցի նրան: Դրանից հետո շոյեցի երեխայի գլուխը ու հարցրեցի․
-Փոքրիկ ջան, հիմա քեզ ավելի լա՞վ ես զգում:
Երբ նա պտտվեցի, որ գնամ, զարմացած տղան բռնեց նրա ձեռքից և, արցունքոտ աչքերով նայելով դեմքիս ասաց․
-Դուք Աստծո կինն ե՞ք…
Նրա խոսքերից սիրտս կտոր-կտոր եղավ։ Մարդիկ օգնեք միմյանց
