Կինս արդեն մեծացել էր, շատ անխնամ տեսք ուներ, իսկ սիրուհիս երիտասարդ էր, առույգ ու կրակով լի․ Օրեր առաջ նորից հանդի-
պեցինք, սակայն․․․Հիմա «գլխիս եմ տալիս», բայց արդեն ուշ էր։Այս պատմությունը մի մարդու մասին է,ով սխալ էր գործել և արդեն
զղջում էր դրա համար։
《Ուղիղ մեկ տարի առաջ ես լքեցի կնոջս սիրուհուս համար։Կինս արդեն մեծացել էր,նա շատ ան խնամ տեսք ուներ,գիրացել էր,իսկ
սիրուհիս երիտասարդ էր,առույգ,կրակով լի։Կինս ընդհանրապես չէր շպարվում, չէր հետևում իրեն,նրանից ամբողջ ժամանակ քրտ-
նքի հոտ էր գալիս։
Ես այլևս չէի տեսնում այն կնոջը,ում սիրահար վել էի։Ես լքեցի նրան։Ուղիղ մեկ տարի անց ես պատ ահաբար հանդիպեցի նախկին
կնոջս։Նա շատ էր փոխվել,ես աչքերիս չէի հավատում։Նա շքեղ տեք ուներ,նիհարել էր,շատ գեղեցկացել էր։Հենց այդ ժամանակ ես
հասկացա,որ կինս այն ժամանակ իրեն չէր հետ ևում, որովհետև ժամանակ չուներ։
Նա ամբողջ օրը նվրում էր ինձ և մեր 3 երեխանե րին։Նա ամբողջ օրը ճաշ էր պատրա ստում,երեխաների հդտ դաս էր անում,տունն
էր մաքրում։Չնայած այս ամենին,նա չեր բողոքում,քանի որ նրան հաճելի էր հոգ տանեծ մեր մասին։Այս պատմությամբ ես ուզում էի
ասել,որ իրականում ես շատ եմ փոշմանել,որ չեմ գնահատել այն երջանկությունը,որ ունեցել եմ։
Հիմա արդեն շատ ուշ է որևէ բան փոխել…Ամեն անգամ երբ մտածեք,որ ինչ֊որ մեկը չի արդարացնում Ձեր սպասելիքները, լավ մը-
տածեք,իսկ ի՞նչ եք Դուք նրան փոխարենը տալիս։》
