Մոտ 15 տարի առաջ գիշերը շտապօգնության բաժանմունքից մեր աշխատասենյակ է գալիս բուժքույրը: — Երկրորդ վիրաբուժական սենյակում ծանր հիվանդ ունենք: Այնտեղ, թիմն արդեն հավաքվել է, սեղանին է մոտ վեց տարեկան մի աղջիկ:
Հագնվելու և ստերիլիզացվելու ժամանակ ես իմացա մանրամասները: Չորս հոգանոց ընտանիքն ավտովթարի էր ենթրկվել: Հայրը, մայրը և երկու երեխաները՝ երկվորյակներ՝ տղա և աղջիկ: Ամենից շատն աղջիկն էր տուժել. Հարվածն աջ կողմից էր՝ ուղիղ հետևի դռան վրա, որտեղ նստած էր երեխան: Մայրը, հայրը և նրա եղբայրը գրեթե չեն տուժել `քերծվածքներ և կապտուկներ: Նրանց օգնություն ցուցաբերեցին տեղում:
Աղջիկն ուներ կոտրվածքներ, բութ վնասվածքներ և շատ արյուն էր կորցրել: Մի քանի րոպե անց արյան ստուգումից պարզվեց, որ մենք հիվանդանոցում չունենք հենց երրորդ դրական արյուն: Կրիտիկական հարց` աղջիկը «ծանր» էր. հաշված րոպեներ: Շտապ արվեց ծնողների արյան ստուգում: Հայրն ուներ երկրորդը, մայրը՝ չորրորդ կարգի արյուն: Նրանք հիշեցին երկվորյակի` եղբոր մասին, նրանն էլ էր երրորդ կարգ։
Նրանք նստեցին հիվանդասենյակում: Մայրը` արցունքներով, հայրը՝ գունատ, տղան` հուսահատ աչքերով: Նրա հագուստը պատված էր քրոջ արյունով: Ես մոտեցա, նստեցի նրա դիմաց, որպեսզի նայեմ նրա աչքերի մեջ:
«Քո քրոջը ծանր հարված են հասցրել», — ասացի ես:
«Այո՛, ես գիտեմ», — տղան կախեց գլուխը և ձեռքերով փակեց աչքերը: — Երբ մենք վթարի ենթարկվեցինք, նա ծանր հարված ստացավ: Ես նրան գրկեցի, քանի որ նա լացում էր, հետո հանգստացավ և քնեց: -Դու ուզո՞ւմ ես փրկել նրան, ուրեմն մենք պետք է արյուն վերցնենք քեզանից նրա համար:
Նա դադարեց լաց լինել, նայեց շուրջը, մտածեց և գլխով արեց` կանչելով բուժքրոջը: — Սա մորաքույր Լուսինեն է: Նա քեզ կտանի բուժման սենյակ և կվերցնի արյունը: Մորաքույրը կարող է դա շատ լավ անել, դա ընդհանրապես ցավոտ չէ:
— Լավ: — տղան խորը շունչ քաշեց և գնաց իր մոր մոտ: — Ես քեզ սիրում եմ մայրիկ: Դու լավագույնն ես: — Հետո, հայրիկին — հայրի՛կ, ես սիրում եմ քեզ: Շնորհակալություն հեծանիվի համար: Նրան տարան բուժման սենյակ, և ես վազեցի երկրորդ սենյակը:
Վիրահատությունից հետո, երբ աղջիկն արդեն տեղափոխվել էր ինտենսիվ թերապիա, նա վերադարձել էր հիվանդասենյակ: Նկատեցի, որ մեր փոքրիկ հերոսը հիվանդասենյակում պառկած է ծածկոցի տակ: Նրան թողեցին հանգստանալու ՝ արյունը վերցնելուղ հետո:
Ես գնացի նրա մոտ:
— Որտե՞ղ է Կատյան: Հարցրեց տղան. — Նա քնած է. նրա հետ ամեն ինչ լավ կլինի: Դու նրան փրկեցիր: — Եվ ե՞րբ ես կմեռնեմ: «Դե … ոչ շուտ, երբ շատ ծեր կլինես»: Սկզբում ես այդ ժամանակ չհասկացա նրա վերջին հարցը, բայց հետո հասկացա։
Տղան մտածել էր, որ ինքը կմեռնի իրենից արյուն վերցնելուց հետո, այդ պատճառով էլ նա հրաժեշտ էր տվել ծնողներին: Նա հարյուր տոկոսով վստահ էր, որ կմահանա: Նա իրոք զոհաբերեց իր կյանքը քրոջ համար: Հասկանու՞մ եք, թե ինչ սխրանք է նա կատարել ինարականում Շատ տարիներ են անցել, և ես դեռևս փշաքաղվում եմ ամեն անգամ, երբ հիշում եմ այս պատմությունը …
