Ինքնաթիռով թռչում էի արտերկիր, հանկարծ․․․Երբեք մտքովս չէր անցնի, որ ինքնաթիռի մեջ նման բան տեղի կուենանա
Կողքը նստած էր մի սևամորթ: Ճանապարհին աչքս ընկավ նրա անձնագրին, ու նկատեցի, որ ազգանունը Սարգսյան է: Բնականա-
բար, ծանոթա: Պարզվեց՝ սևամորթի պապը հայ է:
Ցեղասպանությունից հետո հայտնվել են Բրազիլիայում: Ահագին զրուցեցինք, ընկերացանք: Սևամորթը հրավիրեց իր տուն: Ես կնո
ջս հետ հյուրընկալվեցի սևամորթ հայ ընտանիքի տանը:
Ընթրիքի ժամանակ կրկին ասում-խոսում ենք, միայն Սարգսյանի կինն է լուռ (որը նույնպես սևամորթ է): Մի պահ Սարգսյանը դուրս է գալիս սենյակից, և նրա կինը շատ կամաց ձայնով ու մի քիչ էլ թաքուն, որ ամուսինը չլսի, հարցնում է․
-Կներեք, ինձ մի հարց է տանջում, հայերը սպիտա՞կ էլ են լինում։ Ես շատ քիչ բան գիտեմ հայերի ու նրանց պատմության մասին։
Ես նրան բացատրեցի, թե ովքեր են եղել հայերը, ինչ երկար տարիների ծագում ունեն։ Հենց այդ պահին ներս մտավ ամուսինը։ Իմա-
նալով մեր պատմության, կրած տառապանքների մասին, կինը ասաց, որ ամուսինը պատմել է , բայց այդքան մանրամասն չգիտեր։
Դրանից հետո կինը ասաց ամուսնուն, որ ցանկանում է մեկնել հայաստան, ծանոթանալ մեր մշակույթին և մշտական բնակություն
հաստատել հենց Հայաստանում
