Ընդամենը 1 օր խնդրեցի հարազատ մորս, որ խնամի դստերս,բայց․․․Տուն վերադառնալով՝ տեսածիցս կորցրեցի խոսելու ունակութ-
յունս։ Դեկրետից հետո, երբ պետք է աշխատանքի գնայի, մորս խնդրեցի դայակություն անել աղջկաս։ Նա նոր էր թոշակի անցել և
տանը ձանձրանում է: Նա պիտի ժամանակ անց կացներ թոռնուհու հետ ու մի քիչ էլ վաստակեր։ Ավելին, մենք չենք խնդրել տունը
մաքրել, միայն պետք է հետևեր երեխային։
Մեր աղջիկը հանգիստ է բնավորությամբ, սիրում է նկարել, շատ է քնում։Այնպես որ, խնդիրներ չպետք է լինեյին: Ամուսնուս սկզբում
դուր չէր գալիս այս գաղափարը, բայց հետո ստիպված էր համաձայնվել։ Սակայն հետո ես զղջացի իմ կայացրած որոշման համար:
Ես աշխատանքից եկա տուն և տեսա որ հեռուստացույցը միացրած է, իսկ ձայնը մինչև վերջ բարձրացված։ Իսկ մայրս այդ ընթաց-
քում աղջկաս կերակրում էր առավոտյան պատրաստածս շիլայով.
-Մայրիկ, ես քեզ խնդրեցի մակարոն կամ կարտոֆիլի պյուրե պատրաստել: Նույն շիլաով չի կարելի երեխային օրական երեք անգամ
կերակրել։ -Բայց շիլան թարմ է, ինչու թափեմ:
-Մայրիկ, ես ասել էի քեզ, որ չեմ ուզում, որ աղջիկս աղմուկի մեջ մեծանա, ես և ամուսինս ամուսինս հեռուստացույց չենք միացնում:
-Հետաքրքիր շոու էր, թոռնուհուս հետ դիտեցի:
Այս ամենին ամեն օր դիմանալու նյարդեր չունեի։ Մեկ շաբաթ անց մորս խնդրեցի, որ այլևս չգա, ասացի, որ ամբողջ օրվա համար
լիարժեք դայակ եմ գտել։ Մայրիկս սկզբում վիր ավորվեց, բայց հետո հաշտվեց։ Հավանաբար նրան դուր չի եկել թոռնուհուն դայա-
կություն անելը։ Հիմա ես ավելի հանգիստ եմ ինձ զգում։
