Երկար տարվա բացակայությունից հետո հարևանիցս իմացա, որ հարազատ մայրս օգնության կարիք ունի ու որոշեցի վերադառնալ
տուն․ Մտնելով ներս՝ շոկի ենթարկվեցի․․․Գրեթե 40 տարեկան եմ, կարծում եմ, որ իմ կյանքը հրաշալի եմ ապրել։ Ես որոշեցի հեռա-
նալ տնից, քանի որ կարծում էի, որ մայրս ավելի շատ է սիրում եղբորս, քան ինձ: Մայրս ամուսնացել է 30 տարեկանում, հայրս նրա-
նից 20 տարով մեծ էր։
Հետո ծնվեցինք ես ու եղբայրս։ Մենք դեռ երեխա էինք, երբ հանկարծ մեր հայրը մա հաց ավ։ Մայրիկս մեզ մենակ է մեծացրել: Եղ-
բայրս բանակից վերադարձավ ու որոշեց ամուսնանալ:Նա կնոջ հետ ապրում էր մորս տանը։ Մտածում էի, որ պետք է մորս հետ
ապրեմ, ոչ թե հարսի հետ, քանի որ ես իր իսկ դուստրն եմ։ Ես վի րավորվեցի ու կրթություն ստանալու փոխարեն գնացի արտագնա
աշխատանքի։ Անցել է 18 տարի։
Այս ընթացքում երբեք չեմ զանգել հարազատներիս, չեմ այցելել նրանց։Ես կարծում էի, որ նրանք շատ երջանիկ կլինեն առանց ինձ։
Եվ ամեն անգամ, երբ հանդիպում էի մեր ծանոթներին, հարցնում էի մորս ու եղբորս մասին։Մի օր հանդիպեցի մեր հարևանին։ Նա
եկել էր արտերկիր՝ դստեր համար բնակարանի գումար աշխատելու։
Մենք միասին գնացինք սրճարան և նստեցինք զրուցելու։ Նա ինձ ասաց, որ մայրս շատ հի վանդ է և չի կարող քայլել։Նա հավելեց,
որ եղբայրս ընտանիքի հետ տեղափոխվել է այլ քաղաք։Այժմ մայրս խնամքի կարիք ուներ։ Դուք պատկերացում չունեք, թե որքան
վա տ ինձ զգացի այդ ժամանակ:Առանց երկու անգամ մտածելու վերադարձա հայրենի քաղաք։ Ես իմ գործը տվեցի հարևանիս,
քանի որ նա դեռ աշխատանք չէր գտել, իսկ ես դրա կարիքը չունեի:
Բառերով հնարավոր չէ նկարագրել իմ հանդիպումը մորս հետ։ Երեկոյի մեծ մասը գրկախառնվեցինք և նե րողություն խնդրեցինք
միմյանցից:Քանի որ բավական գումար ունեի, մորս տարա լավագույն հի վանդանոց։Բո ւժումը բավական լավ անցավ։ Հետո ամ-
բողջությամբ վերանորոգեցի մորս բնակարանը։ Չնայած նախկինում, երբ արտասահմանում էի, ուզում էի ինձ համար բնակարան
գնել։ Ես մտածեցի՝ թող մայրս ծերության ժամանակ ոչ մի բանի կարիք չունենա։ Հիմա հասկանում եմ, թե որքան լավ է մայր ունե-
նալը։
