Ես ավտոբուսի չեմ սպասում, պարզապես գնալու տեղ չունեմ՝ աղջիկս տանից դուրս ա արել, տղես էլ կնգա գերի ա դարձել, մնացել
եմ դրսում․․․Լավա գնամ մեռնեմ։Ես ու մարդս մեր բիզնեսն ունենք, մեր տղեն տասը տարեկան ա: Բայց ինքնուրույն չի շարժվում,
սայլակով ա, մշտական խն ամքի կարիք ունի, բայց մենք աշխատում ենք և չենք կարող միշտ կողքին լինել։
Դրա համար որոշեցինք դայակ վարձել: Խոստանում էինք լավ վճարել, մենակ թե շատ հոգատար լիներ: Մի կին եկավ, բայց մի շաբա
թից դրան վռ նդեցի: Տղուս թևի վրա կապտուկներ տեսա ու ամեն ինչ հասկացա: Մեկն էլ եկավ, բայց էլի երկար չմնաց: Մի օր փողո
ցում մի տարեց կին տեսանք:
Կուչ էկած նստել էր կանգառում:Էդ ժամին ավտոբուս չկար: Հասկացա, որ ինչ որ բան էն չի: Մոտիկացանք, ասեցի, որ ավտոբուս էլ
չի լինի, առավոտյան նոր կսկսենբ աշխատել: Տատին նայեց ինձ ու ասեց, որ ավտոբուսի չի սպասում ուղղակի գնալու տեղ չունի: Ես
խղ ճացի նրան: Ես ու ամուսինս իրար նայեցինք ու լուռ որոշեցինք, որ նրան մեր տուն տանենք:
Նա սկզբում հրաժարվեց, զգացի, որ ամ աչում էր, բայց հետո համաձայնվեց, այլ ելք չուներ: Տանը պատմեց, որ աղջիկը տնից դուրս
ա արել, տղեն էլ թուլամ որթի մեկն ա, կնոջ կրունկի տակա:Մենք միասին ընթրեցինք: Պատմեցի, որ տղայիս համար դայակ եմ փնտ
րում:Պարզվեց, որ տատիկը ուսուցչուհի էէ եղել, նա հիանալի լեզու գտավ մեր որդու հետ:
Մեկ տարի անց նա դարձավ մեր ընտանիքի լիիրավ անդամը, նրա օգնությամբ մեր որդին ոտքի կանգնեց: Մեր առաջին հանդիպու-
մից անցել է երկու տարի, նրա երեխաները մի քանի անգամ եկան մեզ մոտ և ներողություն խնդրեցին իրենց մորից։ Նա ներեց նրա
նց, բայց չցանկացավ վերադառնալ, ասաց, որ հիմա իր ընտանիքը մենք ենք։
