Եղբայրս ամուսնուցս պարտքով գումար ա վերցրել ու հետ չի տալիս, սկեսուր սկեսրայրիս մոտ սևերես եմ մնացել․ Որոշեցի մորս
հետ խոսել, բայց այնպիսի պատասխան տվեց, որ աչքերս բաց մնացին․․․Երկու տարի առաջ էր, ախպերս եկավ մարդուս մոտ, թե
նոր գործ եմ սկսում, ինձ փողա պետք 3000 դոլար:
Խոստացավ վեց ամսում վերադարձնել: Մարդս չմերժեց, հանեց տվեց: Ես առանձին ախպորս խնդրեցի, որ հանկարծ ինձ ամո թով
չթողնի:
-Վա՜յ, այ քուրս, էդ ինչ ես ասում, ես ոնց կարամ իմ քրոջը ամ ոթով թողնեմ: Վեց ամիսն անցավ, մի տարին էլ անցավ, ախպորս ձենը
դուրս չէր գալիս: Ես զգում եմ, որ մարդս էլ ա անհանգ ստանում: Ախր, 3000 դոլարը քիչ փող չի: Էսօր մարդիկ սկի 3000 դրամ չեն
տալիս:
Ճիշտա մարդս ինձ բան չի ասում, բայց ես եմ վա տ զգում: Որոշեցի մորս հետ խոսեմ, բայց երանի ոչինչ չասեի: Գնացի մորս մոտ ու
խնդրեցի, որ ախպորս հասկացնի, որ բերի պար տքը տա: Մամաս շուռ եկավ ասեց.
-Էնքան նա վսոտ փող էր, որ էդ գործից ոչ մի բան էլ չստացվեց, հիմա խեղճ ախպերդ ընկած էլի փողա ման գալիս, որ ուրիշ գործ
սկսի ու ձեր պար տքն էլ բերի փակի: Նման պատասխան չէի սպասում: Հիմա ամ ոթից գետինն եմ մտնում, ամաչում եմ ամուսնուս
աչքերի մեջ նայեմ:
