Ուսուցչուհին հարցնում է դասարանին. — Դարպասի վրա նստած են երեք ճնճղուկ: Դուք կրակում եք դրանցից մեկի վրա: Քանի՞ ճնճղուկ մնաց այնտեղ կանգնած: Այ, հենց դու, Սուրեն, հենց դու էլ կպատասխանես:
— Ոչ մի հատ էլ չի մնա:
Մնացածը կթռչեն կրակոցից հետո: — Ես նույնպես Ձեզ հարց ունեմ, ընկեր Ալավերդյան:
— Ոչ:
Ճիշտ պատասխանը 2-ն էր, սակայն քո մտքի թռիչքն ինձ շատ դուր եկավ:
Այդ պահին Սուրենն ասաց.
— Ապա, լսում եմ:
— Նստարանին նստած են երեք կին:
Նրանք պաղպաղակ են ուտում: Կանանցից մեկը համեստորեն լիզում է այն, երկրորդը այն կծելով է ուտում, իսկ երրորդն արդեն ագահաբար լիզում է փայտիկը: Ո՞վ է նրանցից ամուսնացած: Ուսուցչուհին կարմրեց և պատասանեց.
— Դե երևի նա, ով ագահաբար լիզում է փայտիկը:
— Ոչ, ընկեր Ալավերդյան: Ամուսնացած է նա, ում ձեռքին ամուսնական մատանի կա, սակայն Ձեր մտքի թռիչքն ինձ նույնպես դուր եկավ:
