Անխելք կիսուրս սաղ կյանքը Երևանում ա ապրել, հավը աքլորից չի ջոկում․․․Սենց էլ բան կլնի։Կիսուրս ոնց որ չտես լինի, հա ես գյու
ղից եմ եկել, իրանք էլ Երևանում են ապրել, բայց կան տարական բաներ, որ բոլորն էլ պետք ա իմանան։ Օրիանկ մարդ կա ասումա
աքլորը ձույա ածում։ Էտ մարդկանց թվում էլ կիսուրս ա; Համ չգիտի, համ էլ իրա ուզածն ա առաջ տանում։
Հետս գրազ ա եկել, որ զանգի իրա գյուղի բարեկամներին հարցնի, խայտ առակություն։Կյանքս ուտում ա, մի օր չթողեց շնչեմ, հա էս
արա, էն արա, հասկացանք էլի այ կնիկ, ինչ ես մեզնից ուզում։ Գոնե մի քանի շաբաթ աղջկա մոտ գնար, էլի բան էր։ Բայց ուր ա աղ-
ջիկն էլ չի տանում։ Ասում եմ գնա գյուղիդ բարեկամների մոտ մի քիչ մնա, համ էլ աչքդ կբացի, թե չէ հավը աքլորից չես տարբերում։
Մի բան էլ ինքն ա մունաթ գալիս, թե բա ոնց ես դուխ անում, ինձ ըտենց բաներ ասում։Մարդս էլ ասում ա, լավ այ կնիկ, մորս շատ մի
նեղի։ Ընենցա ես ոչ մի վատ բան էլ չեմ ասել։ Մորս պատմում եմ կիսուրիս արկածները ծիծաղում ա։ Հա ինչ բա հո չի լացի։ Պիտի մի
անգամ էլ ստուգեմ, տենամ հլը գոնե այբուբենի տառերի քանակը գիտի։
Էս մեր ազգը էս ոնցա բթացել, տարական հարցերին էլ չի կարում պատասխանի,մենակ իրանց տեսքին են ուշադրություն դարձնում։
