Այնպես ստացվեց, որ գիշերը ուշ ժամի միայնակ պիտի տուն գնայի, ստիպված էի անցնել գետնանցումով․․․ Մինչև հիմա ուշքի չեմ
գալիս այնտեղ պատահածից։Յանան աշխատում էր արագ սննդի կետում: Նա և՛ դրամարկղի մոտ էր լինում, և՛ մատուցողուհի: Ա-
մեն ինչ ինքն էր անում: Նրան հաջողվում էր ինչ-որ կերպ անել, ինչպես իր գործընկերուհուն, ով աշխատում էր խոհանոցում։
Տնօրենը ոչ մի կերպ չէր կարողանում կադրեր գտնել, իսկ Յանան մեկ աշխատավարձով երեք հոգու փոխարեն էր աշխատում։ Սըր-
ճարանում հերթ էր, մարդիկ գո ռում էին: Ժամը 21-ին հերթափոխն ավարտեց, դրսում մութ էր։ Աղջիկները լքեցին սրճարանն ու գը-
նացին տարբեր ուղղություններով։Յանան ստիպված էր անցնել գետնանցումով: Այնտեղ այնքան մութ էր, սկզբում և վերջում ընդա-
մենը երկու լամպ էր։ Երկու հոգի մոտեցան նրան։ Դեմքները չէին երևում.
-Հանի՛ր պայուսակիցդ ամեն արժեքավոր բան, հանի՛ր ականջօղերդ։ Չգոռաս, ես դան ակ ունեմ: Նա վախեցավ և սկսեց հանել ա-
կանջօղերը։ Մի տղա մոտեցավ մեծ պայուսակով։
-Օգնության կարիք ունես: -Այո,- մեղմ պատասխանեց Յանան: Տղան վազեց ավա զակի հետևից, նա նետեց ականջօղերն ու անհե
տացավ մի ուղղությամբ։
Իսկ հերոսը երկրորդ ավ ազակին գցեց ուսի վրայով, որպեսզի Յանան ավելի լավ տեսնի։ Նա վազեց մյուս կողմ: Այսպիսով, այս երի-
տասարդը ծանոթացավ Յանայի հետ: Նրա անունը Գարիկ էր։ Նա հասակով կարճ էր, անմիջապես երևում էր, որ մարզիկ է։
-Եկեք ինձ մոտ սրճարան:
-Այդ դեպքում ես Ձեզ կճանապարհեմ, որ ապահով լինի, իսկ վեց ամիս հետո սեր սկսվեց:
Երիտասարդները հավաքվել էին և ընդհանուր ընկերներին հրավիրել բնակարանամուտի։ Մինչ Գարիկը դիմավորում էր իր ընկեր-
ներին, Յանան ցույց տվեց Գարիկի ընկերներից մեկին և ասաց, որ նա է գո ղը: Յանան հիշում էր նրա բաճկոնը և աչքի մոտ գտն-
վող սպին: Տեղի ունեցավ անհարմար դադար: Հետո Գարիկը որոշեց բացատրել:
Բանն այն է, որ Գարիկը Յանային վաղուց էր նկատել։Բայց աշխատանքից հետո նա միշտ հոգնած վերադառնում էր տուն, անհնար
էր ծանոթանալ և նա կազմակերպել էր այդ ամենը: Սկզբում Յանան ահավոր զա յրացած էր.. բայց հետո ծիծաղը պատեց նրան։ Լավ է,
որ ամեն ինչ այդպես ավարտվեց։
