Ամուսինս ինձ համոզում էր, որ իր ու այդ աղջկա միջև ոչինչ չկա, բայց․․․Այն,ինչ պարզեցի օրեր առաջ ուղղակի սարսափելի էր։ Ամե-
նադժվարը, հավանաբար, պարզապես ուժ գտնելն է՝ ինչ-որ մեկին պատմելու, թե ինչի միջով ես անցել: Հարազատներիս ու ընկերնե-
րիս նույնիսկ ամաչում եմ պատմել։Ես ու ամուսինս նույն տարիքի ենք: Միասին ենք 19 տարեկանից։ Նրանցից 14-ը պաշտոնապես
ամուսնացած են։ Երեք դուստր ունենք՝ 13, 5, 3,5 տարեկան։
Բոլոր դուստրերս լավն են:Ես ու ամուսինս կ րակի ու ջրի միջով անցանք, ամեն ինչի ինքներս հասանք, ավելի մեծ չափով, իհարկե,
ամուսինս, ես մեր ընտանեկան կյանքի մեծ մասի ժամանակ չեմ աշխատել, զբաղվել եմ երեխաներով և տնային գործերով։Երրորդ
աղջկաս ծնվելուց մեկ տարի անց դադարեցի կրծքով կերակրելն ու 2 շաբաթ անց կարանտին հայտարարվեց։ Եվ ինչ-որ կերպ այն-
պես եղավ,որ մեկ ամսում ես գիրացա 10 կգ, չնայած թվում է, թե սննդակարգս ընդհանրապես չի փոխվել։
Երեխաների հետ նույնպես շատ ժամանակ չէի անցկացնում։ Բայց քաշս ավելացել է և ես մինչ օրս չեմ կարողացել այն գցել (նույն
իսկ կրիտիկական սթրեսային իրավիճակում, որը տեղի է ունեցել այս տարվա ապրիլ-մայիսին):Մի խոսքով, ես չգիտեմ ինչպես ար-
տահայտվել։Կարանտինի ժամանակ ամուսինս պետք է ավելի շատ աշխատեր, որպեսզի մենք մնանք կայուն կենսամակարդակի
վրա, նա հոգնում էր աշխատանքից, ես հոգնում էի տանը։
Կեսգիշերից հետո գալիս էր տուն: Գրեթե ամբողջ ժամանակս մենակ էի անցկացնում երեխաների հետ։ Կո ղպված իմ մեջ: Նա դար-
ձավ դյուրագրգիռ: Ամուսնուս մոտ անտարբերություն հայտնվեց,ես ուզում էի, որ նա տուն գա միայն այն բանի համար, որ ինքը ժա-
մանակ անցկացնի երեխաների հետ, իսկ ես գոնե մի քիչ հանգիստ անցկացնեմ։Հանգստյան օրերին մենք ժամանակ էինք անցկաց-
նում ընտանիքով: Երբեմն միասին գնում էինք մեր ընկերների մոտ։
Այսպես շարունակվեց մոտ 1,5-2 տարի։ Այս ամբողջ ընթացքում ես իսկապես ուզում էի նի հարել:Ես ստեղծագործ մարդ եմ, բայց
ինչ-որ պահի դա ինձ համար նշանակություն չուներ։ Ես ընդհանրապես չէի ուզում, որ ամուսինս տուն գար:Նոր տարին անցա վ, և
ես սկսեցի մտածել, որ այսպես այլևս չի կարող շարունակվել, որ կամ ամուսնալուծություն , կամ ինչ-որ բան պետք է փոխել։Մայիսի
11-ին ես պատահաբար մտա նրա Google հաշիվ և տեսա լուսանկարներ մեկ այլ աղջկա հետ։
Այդ պահին մտածեցի, որ մա հանալու եմ։ Ես դուրս նետեցի նրա բոլոր շորերը պահարանից։ Այդ պահին ես ինձ չզսպեցի, ինչը վա
խեցրեց երեխաներիս։ Ես զանգահարեցի նրան ու պատմեցի իմ հայտնագործության մասին։ Ես այնտեղ ոչինչ չզննեցի։ Մոտ 20 լու-
սանկարի վրա մեկ արագ հայացքը բավական էր ինձ։Ես հանգստացնող դ եղ խ մեցի, նա եկավ տուն:Գրեթե մինչև լուսաբաց զրու-
ցեցինք, տնից քիչ հեռու նստեցինք մեքենայում։
Զրույցի էությունն այն էր, որ վերջին տարիներին մենք կարծես թե միասին չէինք ապրում, իրար չէինք լսում և որ նա կարծում էր, որ
ես եմ մե ղավոր, բայց նա սիրում է ինձ և չի կարող ապրել առանց մեզ և աղջիկների։ Ես գ ոռացի, լա ց եղա և նորից չհասկացա, թե
ինչ է կատարվում։Ես որոշեցի հավատալ և ներել, բայց հետո իմացա, որ այդ աղջիկը հ ղի է նրանցի:Սա սա րսափելի էր:
Ես շ ոկի մեջ էի: Նա իրականում ոչինչ չբացատրեց, նա ինձ ասաց, որ հանգստանամ, որ նա սիրում է միայն ինձ և որ նա կատարել է
իր ընտրությունը, որ նա հիմա ինձ հետ է և որ այս ամենը անցյալում է։ Մեր հարաբերությունները միանշանակ բարելավվել են բոլոր
ոլորտներում։ Բայց հենց որ նրա հեռախոսը զբաղված է 20 րոպեից ավելի կամ ուշանում է, ո ւղեղս անմիջապես սկսում է պա յթել։
Ես նրան չեմ հավատում։ Չնայած ես միշտ փորձել եմ խոսել, երբ մենակ ենք և երբ կա հնարավորություն։ Բայց նա արդարացումներ
է գտնում։
