Փոքրիկ տղան մտավ կանանց հանդերձարան․․․Մի քանի վայրկյան անց նրա խոսքերից կանայք քիչ մնաց ուշաթափվեին։Ի՞նչը կա-
րող է լինել ավելի քաղցր ու զվարճալի, քան մանկական ինքնաբուխությունն ու անմեղությունը: Այս փոքրիկ պատմությունները հենց
դրա վառ ապացույցն են:
Փոքրիկ տղան մոլորվել էր մարզահամալիրում ու հայտնվել կանանց հանդերձարանում. Նկատելով նրան՝ տիկնայք քրքջացին, ծած-
կվեցին սրբիչներով և սկսեցին թաքնվել անկյուններում։ Տղան զարմացած նայեց նրանց արձագանքին, հետո հարցրեց.
«Ի՞նչ է պատահել։ Դուք նախկինում փոքրիկ տղա չե՞ք տեսել»:
Իմ 4-ամյա որդի լոգարանից ինձ ձայն տվեց, որ իր ատամի խոզանակը գցել է զուգարանակոնքի մեջ։ Ես այն դուրս բերեցի ու նետե-
ցի աղբարկղը։ Որդիս հանկարծ վերցրեց իմ ատամի խոզանակն ու ժպտալով ասաց.
-Ուրեմն այս մեկն էլ պետք է դեն նետել, քանի որ մի քանի օր առաջ էլ սա էր պատահաբար ընկել զուգարանակոնքի մեջ։ Դպրոցա-
կան առաջին օրը առաջին դասարանցին ծնողներից գրություն բերեց ուսուցչին.Այնտեղ գրված էր. «Այս երեխայի ծնողները միշտ չէ,
որ համակարծիք են նրա հետ: Խնդրում ենք նրանց չանհանգստացնել»։
Ես աշխատում եմ ոստի կանությունում։Եվ մի օր ես դասախոսություն կարդացի տարրական դասարանների աշակերտների համար։
Հանկարծ մի փոքրիկ աղջիկ ընդհատեց ինձ. Նա նայեց ինձ ոտքից գլուխ և հարցրեց.
«Դու ոստ իկան ե՞ս»:
-Այո,- պատասխանեցի ես։
«Մայրս ասաց, որ եթե երբևէ օգնության կարիք ունենամ, պետք է կապվեմ քեզ հետ: Դա ճիշտ է»:
«Այո, դա ճիշտ է», — ասացի ես: «Դե ուրեմն,- նա ոտքը մեկնեց դեպի ինձ,- կարո՞ղ ես կապել իմ կոշիկների կապիչները»: Փոքրիկ
աղջիկը դպրոցում սովորելու առաջին շաբաթից հետո բո ղոքում է մորը. «Ես այնտեղ ժամանակս իզուր վա տնում եմ: Ես չեմ կա-
րողանում կարդալ, գրել, նաև թույլ չեն տալիս խոսել»:
