Տղես ու հարսս հրավիրել էին ինձ իրենց տուն միասին ծնունդս նշելու, բայց․․․Արդեն տաքսու մեջ էի, երբ զանգեց տղաս ու ամեն ինչ գլխի վայր շուռ եկավ։Ծննդյան օրը ուրախ ընտանեկան տոն է, մի քանի օր առաջ որդիս զանգահարեց և խնդրեց ինձ, որ գնամ իրենց տուն։ Քանի որ հաջորդ օրը իմ ծննդյան օրն էր մտածեցի ցանկանում են ծնուդս միասին նշենք, բայց․․․
Ես շատ ուրախացա, մոռացել էի թե վերջին անգամ, երբ էի ուրախ ծնունդս նշել։ Ամուսնուս մահից հետո ես միշտ միայնակ եմ եղել։
Պատրաստեցի որդուս սիրած ուտեստները, դասավորեցի տոպրակների մեջ և տանից դուրս եկա։ Տաքսի կանչեցի ու ճանապարհ ընկա։ Պայուսակները շատ ծանր էին, ուստի խնդրեց վարորդին օգնել ինձ:
Տաքսու վարորդը հարցրեց, թե ինչու եմ այդքան ուրախ, ասացի, որ տղաս ու հարսս որոշել են ինձ անակնկալ ենալ և ցանկանում են միասին ծնունդս նշենք։ Ճանապարհին խցանում էր և հանկարծ հեռախոսիս զանգ եկավ։ Տղաս էր․․․
Պատասխանեցի և ուրախ ուզում էի ասել, որ շուտով տեղ կհասնեմ, բայց չհասցրեցի․ Որդին ասաց․
-Կներես մայրիկ, մենք որոշել ենք ռեստորանում հաց ուտել այսօր, մոռացել էի քեզ զանգել։ Այսօր չենք կարողանա հանդիպել։
Տղաս նույնիսկ ծնունդս չշնորհավորեց։ Մի կերպ ինձ զսպեցի, որ լաց չլինեմ։
Տաքսիստին խնդրեցի ինձ հետ, իմ տուն տանել։ Երբ հասանք մուտքի մոտ նա վարորդին ասացի․
-Այս տոպրակները տարեք տվեք անօթևաններին, – և արցունքներս սրբելով բարձրացա աստիճաններով․․․
Ուղիղ կեսգիշերին նրա դուռը թակեցին։ Դուռը բացեցի ու քարացա։
Տաքսու վարորդն իր ընտանիքով եկել էր ծնունդս շնորհավորելու
