Տարեց կինը կարիքի մեջ էր և որոշեց ծախել իր սիրելի սրբապատկերը, բայց այնպիսի հրաշք տեղի ունեցավ, որ ցնցեց բոլորին․․․
Հավատացեք, հրաշքներ լինում են։Մարիա Պետրովնան չէր էլ կարող պատկերացնել, որ մի օր պետք է տնից թանկարժեք իրեր հա-
նի վաճառքի։Թոշակառուն միայնակ էր ապրում մեծ բնակարանում և միշտ չէ, որ բավարար գումար ուներ կոմունալ ծախսերը վճա-
րելու համար։ Մի անգամ դուստրն առաջարկեց նրան.
-Մայրի՛կ, քո ինչի՞ն են պետք նման առանձնատներ, արի փոխենք բնակարանը: Բայց Մարիա Պետրովնան պատասխանեց.
-Ոչ, Տատյանա, ես կյանքս կապրեմ այս բնակարանում, ինչպես դու կուզես, և ոչինչ չեմ վաճառի և չեմ փոխի: Հնարավոր է, որ հենց
այս որոշումն է ազդել նրանց հարաբերությունների վրա։ Այդ ժամանակվանից դուստրը հազվադեպ էր այցելում նրան։ Նա դադարեց
օգնել մորը: Նա մտածեց դստեր առաջարկի մասին, բայց չկարողացավ կողմնորոշվել, քանի որ ուզում էր սեփականությունը թողնել
որպես ժառանգություն։ Հիշում եմ՝ ընկերուհին եկավ նրա մոտ և հարցրեց կտակի մասին.
-Դու կտակ չե՞ս գրել: Ես գրել եմ շատ վաղուց՝ երկու տարի առաջ։ Ես էլ քեզ պես յոթանասունն անց եմ: Մարիան հիանալի հասկա-
նում էր նրան։
-Քեզ համար հեշտ է խոսելը, քանի որ քեզ ոչ ոք չի վռնդի, իսկ բացի իմ աղջկանից, ես նաև թոռներ ունեմ,որոնք քնում են և երազում,
թե ինչպես տեղափոխվեն այս բնակարան: Բայց ինչ ասեմ, մի անգամ Տատյանայի տղան եկավ ինձ հյուր։
Նա ուղղակիորեն այրվում էր ինչ-որ հին բան որպես հուշանվեր վերցնելու ցանկությամբ: Դու գիտես, որ իմ տունը լի է հազվագյուտ
բաներով, որոնք մնացել են իմ ծնողներից։ Ես դրանք պահում եմ, քանի որ հարգում եմ իմ նախնիների հիշատակը։ Ընկերուհին մի
փոքր մտածեց և հետո հարցրեց.
-Օր-օրի բնակվարձը թանկանում է, ինչպե՞ս ես կարողանալու վճարել։ Դու ասացիր, որ աղջիկդ դա-դարել է օգնել: Մարիա Պետրով-
նան գլխով արեց։
-Այդպես է, ես հրաժարվեցի փոխել բնակարանը, գուցե լավ առաջարկ էր, բայց երբ ես մերժեցի, նա այդ օրվանից դադարեց ինձ այ-
ցելության գալ: Թվում է, թե նա նախօրոք հաշվարկել է քայլերը, բայց իրականում թոշակառուն հրաշքի հույս ուներ: Մարիան հույս
ուներ, որ որդին ողջ է և շուտով կհայտնվի։ Նա չէր վստահում դստերը, ով ցանկանում էր վաճառել մոր բնակարանը։
Այդ օրվանից մի քանի օր անց ծեր կնոջ փողը վերջացավ և նույնիսկ հաց գնելու գումար չուներ, և ոչ ոք նրանով չէր հետաքրքրվում:
Այսպիսով, նա մի քանի օր ապրեց չոր չափաբաժիններով։ Նա նայեց շուրջը, դարակաշարերից իրեն էին նայում թանկարժեք իրերը:
Հանկարծ նրա հայացքը կանգ առավ անկյունում դրված սրբապատկերի վրա:
Նա ծանր հոգոց հանելով մոտեցավ, ձեռքը վերցրեց սրբապատկերը, համբուրեց, ծածկեց շալով ու դուրս եկավ տանից: Նա դուրս ե-
կավ փողոց ու քայլում էր աղոթք մրմնջալով: Ների՛ր, Տեր, ստիպված եմ: Նստեց փողոցի անկյունում, սրբում էր արցունքները, միթե՞
Աստված նրանից երեսէ թեքել: Ինչու՞ որդին չի հայտնվում, ինչու՞ դուստրն իրենից երես թեքեց..
Հարցերի շարանը չէր ավարտվում: Նա քայլերն ուղղեց դեպի հնավա ճառի կրպակ: Հույս ուներ, որ նա գոնե պատշաճ գումար կա-
ռաջարկի: Սակայն վերջինս ծիծաղելի գումար առաջարկեց: Մարիան բարկացած սրբապատկերը սեղմեց կրծքին ու հեռացավ: Աչքի
լույսի պես է պահել ու հիմա ստիպված է այն վաճառել: Ոտքերը քարշ տալով հետ վերադարձավ տուն: Ուզում էր դուռը բացել բանա-
լիով, հանկարծ դուռը ճռռալով բացվեց:
Նրա առջև կանգնած էր որդին: Մարիան քիչ մնաց ուշագնաց լիներ: Նա գրկեց որդուն՝ գրկում ամուր պահելով սրբապատկերը:
-Մայրիկ, ես կարոտել եմ քեզ, սիրելի մայրիկ, թանկագինս, ներիր, ես այլևս քեզ միայնակ չեմ թողնի: Սրբապատկերը գրկիդ եկեղեցի՞
էիր գնացել:
-Կարելի է այդպես ասել, — ասաց Մարիան համբուրելով սրբապատկերը և շշնջաց․
-Շնորհակալություն
